Bonnetjes

Ik ben weer bij.

Ik heb alle bonnetjes uit de schoenendoos weer keurig gerangschikt op datum en omschrijving. En alles natuurlijk ingevoerd in excell. Maar voordat ik daar mee mocht beginnen mocht in de maand september nog even over doen. Nadat ik vorige maand de computer had ge-herinstalleerd was ik al mijn data kwijt geraakt. Zo ook mijn excell workbook waar alles in stond. Gelukkig had Chiel nog een kopie tot en met augustus. Dus vandaar.

Maar ik heb het weer gedaan. Die schoenendoos stond mij al een tijdje aan te kijken. Net als alle bonnetjes die verspreid lagen op mijn bureau. Volgens mij kon je ze ook horen roepen als je net voor de tv zat met een kop koffie..."Ans!!! Bijwerken! Invoeren!" Maar ik heb weken gedaan of ik doof was...tot vanavond dan. Het moest echt gebeuren.

Vanmorgen heb ik weer hard gelopen. Het ging goed. Kreeg alleen daarna een beetje last van mijn rug. Morgen maar even niets doen. (Jippie!) Chiel was ook al geblesseerd. Gisteravond op de loopband in zijn hotel kreeg hij last van zijn knie. Volgens hem niets aan de hand. Alleen is zijn ene knie 2 keer zo dik als de andere. Maar volgens Chiel gaat het goedkomen.

Gistermorgen stond Jos weer voor de deur. Weer terug uit NL. En hij had van de Sint pepernoten en chocolade letters gekregen voor ons! Geweldig! Beste Sint en Piet uit Ommen en Hardenberg, heel hartelijk bedankt!! Ik laat ze nog even in de kast liggen voor NA de race maar dan gaan ze zeker weten in no time op!

Met Mickey ben ik dinsdag weer aan het dimsummen geslagen. We willen elke week een andere dim sum plek proberen. Feit is dat het gewoon super gezellig is. Daarna nog even shoppen en toen ben ik mee gegaan naar haar huisje en hebben we op het dakterras nog wat gedronken.



Prachtig uitzicht op de moskee en om de hoek zag ik de Pinnacle. Erg leuk om te zien. Verder zag dat dakterras er prima uit! In een hoek stond een enorme BBQ met tafels die je als bewoner kan huren. Geweldig! Mickey weet het nog niet maar we komen zeker langs om te BBQ-en!

Run Forrest! Run!!

Nog een goede week en dan is het zover. De Angkor Wat Race.



Voor zover ik het nu kan overzien is alles geregeld. We staan ingeschreven en hebben de papieren klaar liggen. De tickets van HK naar Phnom Penh zijn betaald. De tickets van Phnom Penh naar Siem Reap zijn geboekt door Jesse. De hotels in beide steden zijn geboekt. Kan wat dat betreft niet veel meer mis gaan...

Nu alleen nog de training en hopen dat ik genoeg gedaan heb om niet helemaal voor paal te staan. Ik loop 3 keer per week en heb nog geen training overgeslagen. Deze week maak ik nog 2 trainingen en volgende week nog eentje en dan moet het goed zijn. We vertrekken op donderdag en een paar dagen rust moet kunnen, vind ik. En dan gaan we aan de bak...

Het lijkt me echt geweldig om daar te lopen. Als je dan toch moet lopen dan maar op een geweldige plek waarvan de UNESCO zelfs vind dat het bewaard moet blijven. Vol met tempels en in een prachtig bos. Nooit gedacht dat IK zou zeggen "ik heb er zin in", maar het is echt waar! Ik kijk er ontzettend naar uit!

's Ochtends om 06.50 op 6 december, valt het startschot voor de 5 kilometer. Als alles goed gaat, sta ik daar met Kamilla. Wij lopen de 5 km. Compleet met fotocamera, want ik ga genieten! Ik ga op z'n Chinees een stukje rennen!

De route voor de 5 km (oranje lijn)

Om 06.40 uur vertrekken Bram en Ina, dacht ik. Bram sowieso maar ben niet zeker of Ina en haar man nou de halve marathon of de 10 km gaan lopen.

De route voor de 10 km. (oranje lijn)

Om 06.30 uur, is het startschot voor de halve marathon. Chiel, Jesse en Jos gaan het wederom proberen. Heel stoer!

De route voor de halve marathon. (oranje lijn)

Where to go?

Het wordt hoog tijd om eens te bedenken waar we naar toe willen tijdens Chinees Nieuwjaar. Het klinkt wat overdreven om daar nu al over na te denken want Chinees Jaar valt pas in februari, maar als je ergens heen wil waar je niet overlopen wordt door Chinezen is nu haast geboden!

De reisboeken liggen op tafel. Het internet wordt afgezocht. Meningen worden gevraagd aan reislustige mensen. En dat alles met die ene prangende vraag op de lippen: Waar gaan we heen?

In ieder geval dus niet naar China. We willen dolgraag eens een lange trip maken door China. Bijvoorbeeld de oude Zijden Route, de Gobi Woestijn, Kashgar waar de zondagse veemarkt wordt gehouden, de Stone forrest, Lhasa... maar tijdens Chinees Nieuwjaar is dit geen goed idee.

Ik wil ook niet uren in een vliegtuig zitten dus Australie of Nieuw Zeeland vallen af. Te ver weg en te weinig tijd. Het lijkt me wel enorm gaaf om te zien maar niet nu. Eerst dichterbij huis alles maar eens bekijken.

Het liefste zou ik naar iets warms gaan. Hoeft niet perse iets aan het strand te zijn alhoewel een lekker zwembad niet vervelend is natuurlijk. Cultuur is belangrijk. We willen wel iets zien. En we willen lekker kunnen eten! Valt toch ook onder het kopje 'cultuur' tenslotte. En ik wil eigenlijk iets nieuws zien en niet ergens heen gaan waar we al geweest zijn.

Je begrijpt, t'is niet makkelijk... we hebben het moeilijk! Keuzes, keuzes, keuzes....

In het kort...

Afgelopen vrijdag heb ik kennis gemaakt met Joke. Zij woont in Guangzhou en schrijft een blog over haar leven in China, die ik volg via mijn blog. http://joketummers.web-log.nl Ik had gelezen dat ze samen met een Duitse vriendin, een dagje kwam shoppen in Hong Kong en een afspraak was gauw gemaakt. Het was gezellig en leuk om Joke nou eens in levende lijve te zien.



Gisteren was echt een luie dag. Chiel en ik hebben wat rond gelopen en wat geshopt. We zijn gaan lopen van TST naar Mongkok en we kwamen dus voor een kopje koffie terecht in Langham Place.





Er stond weer een heel kerstdorp in de lobby en het was super druk met mensen die foto's namen van zichzelf en elkaar! Ook bij Herritage 1881, zag het er geweldig uit! Ik heb nog nooit zoveel ballen bij elkaar gezien!





's Avonds kregen we het ineens druk! Klanten en collega's kwamen ineens allemaal tegelijk naar HK. We zijn met z'n allen gaan eten en daarna lekker een drankje genomen op het terras van Elements.





En vandaag heeft Chiel eerst hard gelopen met Jesse en daarna zijn we natuurlijk naar Spasso gegaan. Mickey en Jaap gingen ook mee. En volgens mij beviel ze dat wel goed! Lekker gehangen op het toch wat frisse terras. Maar zo'n terras heather (en de prosecco!) doet wonderen en voordat we het wisten was het al 4 uur!

Vanavond hebben we gegeten met Jesse bij het Indonesisch restaurant. Annie kwam later ook zodat ze nu eens met eigen ogen kon zien hoe erg we de Dirty Duck (Het beste en gezelligste Indische restaurant van HK dat helaas is gesloten) missen. Ik weet niet of het indruk heeft gemaakt maar aan Jesse zal het niet liggen. Hij heeft, als ik het goed geteld heb, wel 20 keer gezegd dat hij de Dirty Duck weer terug wil!

En op de terug weg in de lift zagen we het hangen...de "recommondations for cold weather adaption"! Let vooral even op punt nummertje 7!! (Als je op de foto klikt wordt hij vergroot!)

Hoera!

Onze Ben is vandaag jarig! 26 Herfsten oud.

Wilders

Ik heb een abonnement op het wereld expat magazine. Elke maand komt het digitaal mijn huiskamer in Hong Kong binnen. Leuk om te lezen. Je blijft op de hoogte van wat er in Nederland speelt en leuke stukjes van Medelanders die in het buitenland wonen.

Meestal ga ik gelijk door naar "Expat aan het woord" maar nu viel mijn oog op onderstaand stuk dat gaat over het kentekenbeleid van het RDW.

In Nederland is commotie ontstaan over het bericht dat de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) geen lettercombinatie PVV aanmaakt voor nieuwe nummerborden op auto's. PVV-leider Geert Wilders is woest en heeft in Kamervragen aan minister voor Verkeer Camiel Eurlings gevraagd "of de RDW van de pot gerukt is".

Ik ben verbaasd! Niet over Wilders, want die man spoort niet en dat is al lang bekend. Maar ik ben verbaasd over de reacties van lezers. Je zou toch denken dat men wel overwogen een reactie schrijft. Eentje zonder spelfouten bijvoorbeeld. Dat je wikt en weegt wat je wel en wat je niet kan schrijven. Kwestie van goed fatsoen zou ik denken. Maar nee. Tegenwoordig heet dat vrijheid van meningsuiting.

Ik schrik van die reacties!
Maar dat komt misschien omdat ik niet meer in NL woon en dus niet zoveel meer mee krijg van het nieuws. En misschien komt dat omdat ik uit een Indisch gezin kom en dus niet 100% Nederlands ben. En misschien komt het omdat Ben toen hij nog maar 4 jaar oud was kreeg te horen van een overbuurvrouw "Rot op naar je eigen land!". En misschien komt dat omdat we Moslim vrienden hebben. En misschien komt dat omdat ik zelf in het buitenland woon en me niet kan voorstellen dat wij hetzelfde behandeld zouden kunnen worden. En misschien komt dat als je niet in NL woont, ineens blijkt dat het hele universum NIET om NL draait.

Maar ik krijg daar kippenvel van... Wat is er toch aan de hand met Nederland??

Grijs.

Ik was het vandaag zat. Ik keek in de spiegel en zag over de gehele uitgroei grijze haren!! Ik was onbewust '...heb eerbied voor jouw grijze haren..." aan het neuriën toen ik mezelf in de spiegel zag. Genoeg. Ik kon echt niet meer wachten totdat ik in NL ben want het zag er echt niet uit. Ik heb het nog wel uitgesteld tot vanmiddag omdat Therasita toch kwam en dan ben ik liever weg dan dat ik op de bank zit te kijken wat zij aan het schoonmaken is.



Dus naar Il Colpo. Dat is wel lekker hier, dat je zonder afspraak gewoon een salon kan inlopen. Ik had ook geen zin om naar North Point af te reizen waar de Nederlandse kapper zit. Gewoon snel en dichtbij. Met de jas en sjaal om (koud!) kwam ik binnen lopen. Een heel arsenaal van personeel stond me al op te wachten en nadat ik had verteld wat ik wilde, zochten ze mijn naam op in het systeem. Ik was er al eerder geweest.



"Oh, I see Mike is your consultant. It's his day off, I will call him. He will be here in 10 minutes!", zei de dame achter de balie. Nee!! Laat hem maar lekker thuis blijven. Het is zijn vrije dag! Ik neem wel een andere kapper, hoor. "No it's no problem", zei de dame.

D'as nou toch ook wat. Ik wil naar de kapper, die gozer in het systeem is blijkbaar mijn consultant en nou moet hij op zijn vrije dag hier heen komen omdat ik hier nu sta! Laat hem lekker languit liggen op de bank.

Maar nee hoor. Terwijl ik met de haren in de verf zat, liep Mike binnen. Voor de verf heb ik namelijk een andere consultant, hihi. Johnny. Hij kwam gelijk naar mij toe. "So nice to see you again Joanna! Long time no see." Ik heb me nog verontschuldigd dat ze hem hebben opgeroepen maar hij wilde nergens van weten. "It's no problem, really. I live around the corner." Nou ja dan kan ik er ook niets aan doen.

Ze hebben mijn haar geverfd, een behandeling gegeven omdat het zooo droog was, een dekentje omgeslagen omdat ik het koud had, capuchino ingeschonken. Verder kreeg ik een hoofdmassage van een half uur en Mike kwam dan mijn haar föhnen. Een knipbeurt sloeg ik deze keer over. Ik wil mijn haar in een staartje kunnen dragen straks in Cambodja.

Eerlijk is eerlijk, het ziet er weer gelikt uit. T'is wel een rib uit je lijf maar de kleur is prachtig en het haar superzacht. En de coupe is super. Volgens Therasita zie ik er veel jonger uit, hihi. (moet ze ook zeggen want ze had haar geld nog niet gekregen...)

Ballen

Het is hier koud. Echt koud. Vanwege een koudefront die uit het noorden afzakt naar het zuiden. En het waait. Niet zo hard dat je gestrekt tegen de wind in kan hangen, maar een gezonde frisse wind. Op zich wel lekker dat je voor de verandering niet vast plakt aan je stoel, je bed en je kleren. Maar dit is nou ook weer overdreven. 10 Graden!

Gisteravond heb ik mijn kacheltje maar weer 's opgedoken. Onze trouwe metgezel. Mee gekomen vanuit Shenzhen waar we de allereerste winter zowat in kropen vanwege de kou. De kachel deed dienst als bijzettafel in de logeerkamer. Alles eraf en strak tegen de bank gezet waar ik in ieder geval warme benen kreeg. Hoef mijn benen ook niet te waxen deze week want de haren zijn er afgeschroeid. Groot verschil met mijn neus waar de ijspegels aanhingen. Ik had zeg maar mijn eigen koudefront die niet afdaalde naar het zuiden.

Gistermiddag heb ik heerlijk dim sum gegeten met Mickey. Maar niet bij onze dim sum chinees, ze bracht mij naar een restaurant op de boulevard naast het Space Museum. Ik had geen idee! Prachtig uitzicht over de skyline, heerlijke dim sum, maar een service die pet was. We hebben zo'n 3 kwartier gewacht op de laatste 2 gerechtjes die we hadden besteld en die kwamen pas na 3 keer vragen.

Daarna hebben we koffie gedronken bij Habitu en toen de CitySuper in. "Alleen even yoghurt halen hoor", zei Mickey. Enfin, we kwamen na een uur en een mand vol bakspullen de Super weer uit. Bijna nog de yoghurt vergeten trouwens, hihi. Maar het was heerlijk om zo op je dooie gemakkie bakvormpjes, glazuur met en zonder glitters en oven thermometers uit te zoeken!



En toen liepen we langs een stand met kerstballen...Prachtige ballen! En alles in de vorm van gebakjes, chocolade, bonbons en kopjes capuchino. Heel bijzonder maar super duur!



Een bal voor 80 hkd ging echt te ver, net als de lampjessnoer in de vorm van kleine kroonluchters voor 450 hkd. Die zijn dus ook keurig blijven hangen in de stand maar we hebben wel foto's gemaakt!



En vanmorgen, jazeker, heb ik week 9 afgerond van mijn loopschema! Omdat het zo lekker ging heb ik zelfs een extra 10 minuten gelopen! Ik voel me weer helemaal stoer. By the way, alle tickets van HK naar Cambodja en de hotels zijn geboekt en binnen. We kunnen hoor wat mij betreft!

Wist je dat?

• Precies 33 jaar geleden op 17 november een schoolfeest werd gehouden in Nunspeet?
• Die stoere gozer uit Den Haag z'n neus daar ook liet zien?
• Alle ogen gericht waren op hem omdat hij GEEN 'bloempottenkapsel' had?
• Zo'n meisje van Voogd ook op dat feest was?
• Ze toen samen gingen dansen op 'Fame' van David Bowie?
  
• Ze toen elkaar het eerste kusje hebben gegeven?
• Het zo dus gekomen is?

Koud he?

Wat woon ik toch in een schattig dorp!
Het wordt "koud" (hahaha, jullie zouden er jaloers van worden) en dus een "cold weather warning"! Warm aankleden en geen vuurtjes stoken in je huis is het advies!

Highway to Hell

Nadat we de hairy crabs hadden verorberd in Wanchai, liepen we in 1 streep door naar 1/5Nuovo. Een loungebar waar Annie werkt. Leuk barretje en Jesse en Mark (klant van Jesse) waren na hun maaltijd daar terecht gekomen. 'Of we nog zin hadden in een drankje', lazen we in de sms. Waarom niet. 1 Drankje en dan lekker naar huis. Dat was het plan...



Het was gezellig. Mark had het reuze naar de zin en Chiel was al flink vrolijk. Hij had knoerthard gewerkt de afgelopen week en had alle 'shit' naast zich neergelegd. Van het ene drankje kwam het andere drankje en na een tijdje stonden we ineens in Dusk till Dawn. Zelfs Annie was na haar werk even langs gekomen. Gezellig!



Het werd gezelliger en gezelliger, en Chiel kon niet stil blijven staan! Hij bleef maar dansen en zingen, en het leek of alle vermoeidheid als sneeuw voor de zon verdwenen was! Jesse en hij waren schor van het zingen. En bij de eerste noten van "Highway to Hell" gingen ze uit hun dak! De heren hadden er zin in! Maakten nieuwe vrienden, bleven praten en dronken misschien een biertje en een colaatje te veel. Maar ach. Het was weekend!



Veel meer kan ik er echt niet over zeggen zonder dat de censuurcommissie zich ermee bemoeit. Het was gezellig! En het werd laat...heel laat...

Hairy crab

Onze Chinese vrienden waren helemaal zenuwachtig. Ze hadden er een jaar lang ongeduldig op gewacht. Maar gisteravond was het dan eindelijk zover! IT'S HAIRY CRAB TIME!!



Zodra de R in de maand is, schieten de "crab-shops" als paddestoelen uit de grond. Overal zie je ze ineens. De kleine winkeltjes, niet groter dan een schoenendoos, en onder trapportalen gevestigd, waar glazen koelkasten tegen de muur gedrukt staan en vol geladen zijn met de krabbetjes ingebonden in bamboeblad, staan vol met Chinezen die elke krab uitvoerig bekijken en keuren. Pas als zij de 'best of the best' hebben gevonden gaat hij in een tasje.

Het is een wetenschap. Je kan niet zomaar een krab kopen. Je moet overal op letten.

Buying Tips

1. To check the crab’s freshness, simply knock on the crab’s shell. If its eyes respond and move, then it indicates freshness. The best crabs’ outer shells usually are dark green in color, and have a clear sheen.
2. To distinguish the crab’s gender, turn it around and look at its abdomen. Female crabs have a round belly whereas male ones are recognized by its pointed belly.
3. Buy crabs that have nice and firm legs as that generally indicates a meatier crab.
4. The ninth month of the Chinese lunar calendar is the best time to eat female crabs as they are full of protein and roe, while the tenth month is better for male crabs as they are full of roe and milt.

De beste krab komt uit het Yangcheng Lake (陽澄湖) and Tai Yu (太湖) uit Shanghai. Daar worden ze gekweekt. En net als de mosselen, is de tijd tussen september en december de beste tijd om ze te eten. En in heel Hong Kong zijn er maar een handvol winkeltjes waar je die echte crabs kan kopen. Silla en Steve zijn dan ook vanuit Wanchai waar zij wonen, afgereisd naar Kowloon City om daar de krab uit te zoeken! Die krijg je dan compleet met certificaat zodat de koper zeker is dat de krab ook inderdaad uit die meren komen. Net zoals alles wat in HK te koop is, kan je hier ook tegen 'kopieën' oplopen natuurlijk.



De krab moet ongeveer zo groot als je handpalm zijn, een beetje vierkant van vorm. Ze moeten dikke poten hebben wat indiceert dat ze waarschijnlijk het meeste vlees hebben en 'juicy' zijn. Ook moeten de poten behaard zijn. De naam hairy crab zegt het eigenlijk al!
Vervolgens koop je een mannetje en een vrouwtje, dit om te kunnen proeven welke dit jaar het beste smaakt. Ik had nooit verwacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik vind de mannetjes het lekkerst om de 'roe' zachter is en smaakt als eigeel.



En als laatste controle punt, moet je op de rug van crab een soort van 'smiley' kunnen zien.



Want het gaat dus eigenlijk om de 'roe'. Het gaat niet om het vlees. Want laten we eerlijk zijn, hoeveel vlees komt er nou helemaal af van zo'n krabbetje. De roe moet smeuïg zijn en vooral veel! Vrouwtjes hebben ook 'roe' maar dat is vaak harder, dan bij de mannetjes.


Rain en Lydia

En dan de bereiding. Die is eigenlijk heel simpel. Ze worden gestoomd met z'n viertjes in een stoompan en bovenop de krab gaat een plakje verse gember. Bij het eten komt een dipsausje van geperste gember met soya en vinegar.

Je begrijpt, onze Chinese vrienden waren helemaal in extase. We kregen eerst gestoomde vrouwtjes. Er werd uitvoerig gepraat over de vorm, de smaak, en de hoeveelheid roe. En tijdens ronde 2 kregen we de gestoomde mannetjes. Deze krab was de beste van de afgelopen 10 jaar! Daar waren ze allemaal van overtuigd. De roe was perfect en het vlees was zoet van smaak. Ze raakten niet uitgepraat over de hairy crab!

Gelukkig had Silla na de krab ook nog Shanghai dumplings op het menu staan. Dit vooral om de westerse magen en die van Rain te stillen. (Rain is volgens ons een nep-chinees want hij heeft net als Chiel en ik, altijd trek in meer!) Want het is en blijft maar een ieniemini hapje eten!
Voor de keukenprinsessen en prinsen onder jullie, hieronder dan ook de bereiding van de 'famous hairy crab'!

Cooking Tips

Shanghai crab is usually cooked by steaming.

1. Wash the crabs in tap water by brushing briefly the legs and shell using a small brush. Keep the strings on the crabs, do not remove them!!!
2. Boil water in a wok or steaming pan. Place the Chinese Dried Shiso leaves (紫蘇葉) into the the boiling water, this is to minimize the coldness (寒 涼), see also below and to get rid of the seafood smell from the crabs.
3. Roughly steam the crabs for about 18-20 mins, depending on the size of your crabs. You can ask the shop assistants, they are always happy to explain you the instruction.
4. Place on a plate with the abdomens facing upward, this is to avoid the yellow roe from losing from the crabs.
5. The cooked crab should be a bright shade of red and is delicious when served with minced ginger, Chinese raw brown sugar and vinegar.
6. Do not eat the crescent-shaped lungs or intestines.
7. A Shanghai crab meal is better accompanied by warmed Shao Hsing wine (紹興酒) with a plum (話梅) added to the wine to enhance the taste.
8. It is said that the Shanghai crabs are rather cold (寒 涼) (Chinese medicine) in natural, this can be balanced by having a hot ginger tea which is simply cooked by boiling slices of fresh ginger and brown sugar.

Kerstboom

Het is weer zover!



Een goede week geleden had ik met Sanne afgesproken om wat te drinken bij haar in de achtertuin, oftewel de patio boven op het winkelcentrum Elements. Ik was toevallig die dag ervoor ook voor een kopje koffie op datzelfde plein beland waar toen nog geen kerstboom te vinden was, maar 1 dag later stond er een heel bos met kerstbomen!



Bibi vond het geweldig. In alle kerstbomen waren van die rode nepkersen gehangen en daar kan je enorm leuk mee voetballen. Ze liep van boom naar boom en trok daar met een verbeten bekkie de kersen uit. Dan keek ze triomfantelijk naar haar moeder die zei 'Nee! Dat mag niet!' om daarna de kers in het perkje te gooien. En dan zit er maar 1 ding op; zoeken met je moeder tussen het groen...



En vanmiddag liep ik naar de Citysuper. Met de gegrilde kip (ja ja ik kook niet) in de tas, liep ik het winkelcentrum uit aan de kant van de Starferry. En zie daar! Een heel bos met kerstbijtjes! Ik wil er nog heen in het donker omdat je dan alle lampjes ziet maar tot dan, deze foto's bij daglicht.

Moet het even kwijt

Twee berichten op 1 dag gebeurt niet zo vaak. Maar ik zag vanavond iets hartverscheurendst. En ik moet het even van me af schrijven.

Nadat Ton en ik weer terug waren uit Stanley, gegeten hadden bij Bulldogs en koffie hadden gedronken bij mij thuis, is Ton de taxi ingestapt. Om 10 uur vloog hij naar Bangkok.
Voor mij dus tijd om me na zijn vertrek in mijn pyjama te hijsen en de tv aan te doen. Lekker niets doen dus.

Vanwege het warme weer maar de aangename wind had ik alle ramen tegen elkaar open gezet. De wind deed zijn werk en het was zalig in huis. Ik zat achter mijn computer (naast het raam) en ineens hoorde ik een enorme schreeuw! Alsof bij iemand zijn ziel uit zijn lichaam werd gerukt! Vreselijk! Kippenvel...

Ik sprong op en hing gelijk uit het raam. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik zag een Indiase vader rennen met zijn baby in een blauw dekentje. Radeloos! Ze stonden bij de noedelshop aan het eind van Minden Avenue. De vader schreeuwde en de moeder greep naar haar hoofd en begon heel klagelijk te huilen. Het ging door merg en been!!

Op hetzelfde moment liepen 2 agenten net over Minden Avenue te patrouilleren. Over geluk gesproken...Ze renden naar de noedelshop en namen de baby over van de vader, legde de baby buiten op tafel. Een agent gooide zijn pet op de grond en begon gelijk mond op mond beademing te doen. De andere greep gelijk naar zijn portofoon en belde de ambulance, neem ik even aan. Want binnen no time hoorde ik de ambulance met sirene in de verte al aankomen. En die was snel! Binnen 5 minuten stond er een ambulance en 2 motoragenten.

Ondertussen stond er een flinke groep mensen waaronder veel Indiërs te kijken. Ze probeerden de ouders te kalmeren, riepen door elkaar en begonnen spontaan te bidden. De armen omhoog en ik hoorde steeds "Allah, Allah"...De agent bleef de baby beademen en hartmassage geven. De moeder huilde nu heel hard en zakte door haar knieën op de grond.

Ondertussen hadden de emergency broeders de brancard uitgeklapt en liepen ze met rode koffertjes naar de baby toe. Ze namen de beademing over van de agent. En zo snel als de ambulance de straat in scheurde, zo snel was hij ook weer vertrokken met 2 motoragenten voorop. De sirene loeide en ik hoorde hem steeds zwakker worden...

Wat er nu precies aan de hand was blijft natuurlijk gissen maar het zag er echt niet goed uit.
Ik heb nog steeds kippenvel...

Zo maar een ochtend in Tsim Sha Tsui.

Het is ietwat bewolkt maar warm en klam. Ik was net onder de douche geweest maar daar is na 10 meter bar weinig meer van te merken. Het loopt in straaltjes over mijn rug. De doos van 10 kilo vol met kerstcadeautjes waarmee ik op weg ben, helpt niet mee. Ik ben op weg naar het postkantoor. Gelukkig staat daar de airco op min 10!

Binnen 5 minuten sta ik weer opgedroogd buiten en loop nu richting de Vodafone shop. Ik moet mijn telefoonrekening betalen. Voor mij staan 2 mannen in een hawaii-shirt en een staartje in het grijze haar. Altijd als ik zo'n staartje zie krijg ik de haast onbedwingbare neiging om een schaar te pakken en met 1 knip zo'n dun vies grijs staartje te bevrijden van zijn eigenaar! De man is kaal op het hoofd maar houdt vast aan zijn tienertijd! En iedereen, geloof me, echt iedereen kan zien dat deze man al ruim de 50 is gepasseerd. Hij wil een abonnement kopen voor zijn Filipijnse vriendin. Waarom verbaast me dat niet?



Na de rekening betaald te hebben loop ik nog even langs de Citibank om geld te pinnen. Straks komt Ton nog een middagje over vanuit China en hij wil nog even naar Stanleymarket voordat hij weer terug vliegt naar NL. Leuk. De customerservice man van de bank draalt om me heen. Zodra ik het geld in de tas heb gestopt komt hij naar me toen. "You have HK-account?", vraagt hij. Ja. "You use internetservice?", vraagt hij hoopvol. Ja, althans mijn man. "You use internetservice this week and you get a Welcome supermarket-coupon! For free!" Nou d'as niet gek. Ik zal het doorgeven! "Have a nice day!", zwaait hij.



Ik zet mijn Ipod weer op en loop terug naar huis. Nog even een bakkie zetten voordat Ton komt, bedenk ik mij. Terwijl Justin Timberlake me probeert te verleiden om hardop mee te zingen met 'I'm bringing sexy back', zie ik dat een man bovenop een reclame bord staat die over de straat hangt. Het verbaast me niet eens meer...



Op de stoep laveer ik handig tussen de Chinezen door die geen, ik herhaal, GEEN gevoel voor richting hebben. Ze lopen kris kras over de stoep in een tempo dat doet vermoeden dat ze lopend slapen. Oude vrouwtjes met lange karren halen oud papier op bij de winkels. De copywatch jongens zijn ook nog niet wakker, ik ben er al een stuk of wat voorbij gekomen en niemand heeft wat gevraagd!

De geur van pas gebakken brood probeert me naar binnen te lokken bij een Japans bakkertje. En de kok in de noedelshop staat al te koken en hangt ondefinieerbaar vlees voor het raam. Er zitten al heel wat mensen uitgebreid te slurpen achter een kom noedelsoep. De man van de "we got seize 40" schoenenwinkel staat in de etalage. Hij ziet me aankomen en zwaait naar me.

Ik zet Justin nog een standje harder en kijk om heen. Ja, dit is mijn buurtje! En wat een heerlijk begin van de dag!

Natte voeten

Voor de verandering heb ik weer eens een lekkage. Ik zeg het verkeerd, ik heb thuis weer een lekkage. Ik niet. Ik weet hoe ik lekkages kan voorkomen. Dan ga ik naar het toilet...en laat daar nou net een lekkage zijn!

Vanmorgen toen ik wakker werd en met de nog warme blote voetjes de badkamer in liep, stond ik ineens in een enorme plas koud water! Gedver. Het eerste wat ik deed was naar boven kijken. Daar boven in het plafond is het een een warboel van afvoerpijpen. En na de weken van lekkages met de airco was het eerste wat ik dacht "Afvoerpijp gesprongen!"

Met gevaar voor eigen leven, stond ik nog slaapdronken op het randje van het bad. Voorzichtig voelen of het plafond ook nat was, maar nee, kurkdroog. Dus toen begon ik toch maar eens te gluren rondom de toiletpot. Maar ik weet niet waar ik naar kijken moet. Eigenlijk hetzelfde als dat ik naar een nieuwe auto zou staan te kijken. Beetje erom heen lopen, zo af en toe tegen de pot schoppen, maar ik kon niets vinden. De vloer weer droog gemaakt met de handdoeken die Chiel net had gebruikt en toen toch eerst maar aan de koffie.



Toen ik later terug kwam van de bloemenmarkt (waar trouwens alles al in kerstsfeer is!!) liep ik weer naar mijn badkamer. Potver. De hele vloer weer drijfnat. Nadat ik de bloemen in het water had gezet, de vloer weer had gedroogd, het waterreservoirklepje (...mooi woord voor galgje bedenk ik me ineens...) open had gemaakt en daardoor nu een pracht van een bloedblaar op mijn duim heb overgehouden omdat het klepje dicht viel, ben ik toch maar weer naar beneden gelopen.



Mijn grote vriend van de lobby liep gelijk mee. "Oh miss Hong, it's wet!" Nee echt? Zou je denken? "No airco?", vroeg hij. Nee, daar lag het niet aan. Maar hij zag wel dat de voordeur knop ook ineens los lag. "We'll fix that too!", zei hij stoer. Een halfuurtje later kwam een mannetje. Met op zijn hoofd een oude handdoek (huh?!) als zonneklepje gevouwen. Het toilet is weer klaar voor gebruik en nu is hij bezig met de voordeur. En die handdoek heeft hij nog steeds op zijn hoofd!

...en het was weekend

Maandagmorgen in Hong Kong. De lucht is bewolkt, Chiel aan het werk, de wasmachine draait en ik achter de computer. Vorige week hadden we hier nog een koude luchtstroom vanuit het noorden en deze week krijgen we een warme luchtstroom vanuit het zuiden. Het is weer super benauwd en klam, bah.



Afgelopen weekend hadden we Ton en Ridsert eventjes op visite. De heren zitten weer in China. We hebben ook de verjaardag gevierd van Lydia en het afscheidsetentje gehad van Rafael. En zaterdagavond gegeten met Bram en Kamilla. Zoals gewoonlijk weer een vol weekend.

Gisteravond hebben we met Mickey en Jaap gegeten en het was super gezellig. Alsof we elkaar al jaren kenden. We zaten bij La Cuisine de Mekong en onze ober herkende ons nog van de vorige keer! Zeker toen we allemaal weer de banana-fritters met ijs bestelden!

We zaten ook naast een gezelschap van een man/vrouw of tien Duitsers. Er was 1 man/vrouw die me sterk deed denken aan Dana International (winnares Songfestival?!) en de rest van de vrouwen hadden adamsappels die flink heen en weer gingen tijdens het eten. Ik heb daar geen problemen mee, maar het irritante is dat je zo blijft staren om te kijken of je het wel goed hebt gezien! Enfin, het was een zeer geslaagde avond!

En Chiel heeft mijn loopschema aangepast. Gelukkig wel. Zaterdag liep ik 2 maal 13 minuten en 3.2 kilometer. Maar ik was niet blij. Niet dat ik achter mijn adem aanliep, maar ik vond er gewoon geen barst aan. Nu kan ik de laatste 4 weken lekker trainen zonder dat er een soort van zwarte wolk boven mijn hoofd hangt. Een mens moet toch lol hebben in dat wat men doet, toch?

Straks lunchen met Chiel en dan boodschappen doen.

Changes

Sommige dingen veranderen nooit in Hong Kong. En andere dingen vallen je na verloop van tijd pas op.

Neem nu die enorme mensenmassa op straat. Dat verandert nooit...Of die rijen met mensen die wachten om naar binnen te gaan voor de Louis Vutton, Dior, Channel en Gucci shops, ook dat veranderd nooit.

Maar vanavond liepen we langs de Holiday Inn, hier bij ons om de hoek op Modyroad. Een gewoon hotel in een gewone straat met een Seven Eleven shop, juweliers en souvenierwinkeltjes. En ineens viel het me op; Het aantal hoertjes stijgt met de dag!

En zo ondertussen is het aanbod in nationaliteiten ook steeds groter geworden! Indiase, Russische, Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse, Oost-Europese, Chinese, Thaise en Filipijnse dames hangen in vol ornaat hun koopwaar te koop. Ze hangen tegen de hekjes, spreken elke man aan en hebben van de ommuurde bloembakken hun 'office' gemaakt. Eerst stonden alleen een handvol Indiase dames op die hoek! Die tijd is voorbij. Er staan nu zeker 50 dames!

En omdat die dames daar uitgerekend staan, hebben we nu ook "hangplekken" voor de heren. Ook hier stonden eerst 10, 15 man te hangen. Maar nu zijn dat er wel zeker 100. Vooral van Afrikaanse en Indiase afkomst. Hele groepen hangen op het muurtje van de in-uitgang van de metro gewapend met bier. Geen stukje hek is meer onbemand. De trapjes voor de winkels zitten vol en de Seven Eleven doet ongewild dienst als praathuis. Soms staan er wel 30 man binnen die hun bier opdrinken tussen de schappen!

De metro is hier niet van gediend. Zij hebben een bewaker ingesteld bij die ingang. Deze geluksvogel mag steeds de mannen en vrouwen van het muurtje sturen. Want eerlijk is eerlijk, als je als niets vermoedend passagier die uitgang neemt, dan raak je toch wel even van slag door de tientallen mensen die daar met hun biertjes een eigen kroeg hebben gecreëerd.

En dan het hotel zelf; daar kan je de lobby-bar niet inkomen zonder te struikelen over de tientallen hoertjes die daar rond lopen. En het damestoilet naast de bar doet dienst als kleedkamer, office en make-up room voor de working ladies.

Boven op het Holiday Inn Hotel is net een bord geplaatst met een toepasselijke tekst:
YOU CAN SEE THE CHANGES EVERYWHERE AT THE HOLIDAY INN!
Daar bedoelden ze het nieuwe interieur natuurlijk mee...maar wat toepasselijk!

Vleermuizen en vampieren

Ik vraag me echt af welke hobby onze bovenburen beoefenen. Zodra de late uurtjes van de avond beginnen, zo tegen half twaalf, komen zij tot leven. Wat dat betreft zijn het net vleermuizen. Of vampieren! Dat zou wat zijn, hihi. Overdag zie je ze niet en als de zon ondergaat is het feest! De kalk komt zowat van het plafond bij mij thuis afvallen!

Behalve dat ik me irriteer aan het lawaai, vind ik het ronduit asociaal. Deze flats zijn absoluut niet gehorig (dus kan je nagaan hoe hard het lawaai is!) tenminste niet als je binnen zit. De muren zijn goed geïsoleerd. Als je op de gang loopt naar de lift is het een heel ander verhaal. Dan hoor je uit elke flat geluid komen van tv, radio, ruzies, telefoongesprekken of heel gezellig Thais vrouwen bezoek die net zo loeien als Lassie!

Ik ben een maand of wat geleden al eerder een keer naar boven gelopen. Gevraagd of ze in ieder geval de muziek zachter konden zetten om 2 uur 's nachts omdat ik letterlijk kon verstaan wat Lady Gaga stond te galmen. Er bleken Chinese Amerikanen te wonen. Een jong stel. De man zei gelijk 'natuurlijk' terwijl zijn vriendin dronken van de bank rolde. Moet kunnen...

Maar nu is het geen muziek, maar een regelmatig gedreun. Kan me niet voorstellen dat ze een wip maken op de houten vloer, want die harde klappen kunnen echt niet comfortabel aanvoelen. En ik hoor ze het laatste anderhalve uur al. En we heten niet allemaal Sting die het uren kan volhouden, hihi.

Ik heb ook nog gedacht aan de Wii. Zou kunnen toch? Dat ze het bowlen te letterlijk nemen. Dat ze echt met zo'n bal staan te gooien in huis. Of tennissen. Met een echte bal! En dat als hij verliest de rackets door het huis vliegen. Touwtje springen zou ook nog kunnen maar dan moeten ze wel een super conditie hebben.

En ik denk aan flamingo dansen compleet met dansschoenen waaronder zo'n metalen plaatje zit. Het lawaai verplaatst zich namelijk van boven mijn bank tot aan de slaapkamerdeur en dan weer terug. En weer heen. En weer terug. En weer heen...enfin je begrijpt me wel. Misschien hebben ze wel les en moeten ze morgen wel examen doen...

Ik stond net met de achterkant van de mop tegen het plafond terug te tikken maar de enige die ik daarmee had was mezelf. Therasita heeft vanmiddag gedweild....en de mop was zeiknat...fijn...heel fijn...

Een keuring op z'n Chinees

Chiel kwam gisteren aan het eind van de middag thuis. Hij was vroeg. Veel vroeger dan gebruikelijk. Ik keek hem ook verbaasd aan toen zijn hoofd om het hoekje van de deur naar binnen kwam. 'Guess who's home!"

De reden van deze vroege thuiskomst was de medische keuring die hij had ondergaan in het ziekenhuis van Shenzhen.

Waarom? Nou omdat de Chinese regering niet precies weet wat ze nou eigenlijk willen qua visa. Dan kan je wel een multiple entry visum krijgen en dan weer niet. Hij heeft dat nu 2 keer mee gemaakt en heeft z'n buik er vol van. Een visum voor een heel jaar (zoals hij dat al 3 keer heeft gehad!) bestaat niet meer.

Het blijft vreemd natuurlijk dat je dus wel een fabriek en 2 kantoren mag oprichten in Shenzhen en Shanghai, dat je heel wat Chinezen een baan mag aanbieden en dat zij dus elke maand hun brood verdienen bij een Westers bedrijf, dat je de Legal Representative bent van verschillende bedrijven, dat je wel belasting mag betalen aan de Chinese Staat, dat je mee mag helpen aan de economische groei van China, maar dat je geen multiple entry visum voor 1 jaar kan krijgen omdat de Olympische Spelen worden gehouden of omdat China 60 jaar bestaat! En wie weet wat ze volgend jaar gaan verzinnen...

Dus Chiel gaat voor een Chinese ID-kaart. Dan ben je overal vanaf en omdat hij wekelijks 3 dagen in China verblijft, verkort dat ook zijn netto reistijd bij de grens en omdat hij daar zeker de helft van het jaar verblijft kon hij zo'n kaart aanvragen. Echo heeft hem geholpen met de administratieve rompslomp, maar nu moest hijzelf aan de bak. De keuring!

Samen met Echo vertrok hij naar het ziekenhuis. Nadat hij de formulieren had ingevuld kreeg hij een armband met een nummer mee. Als dat nummer werd opgeroepen mocht hij samen met Echo beginnen aan het medische parcours. Slechts 15 stationnetjes moest hij af!

Echo keek naar dat nummer en zei: 'No need!' en ze greep Chiel bij de arm en liep vastberaden het eerste station in. En niemand zei er iets van! Heel normaal dat je niet wacht totdat je wordt opgeroepen. En wat normaal in NL door 1 keuringsarts wordt gedaan, wordt hier slechts door 15 man gedaan.

Station 1 huisvestte iemand die luisterde naar zijn hart...door het klamme shirt heen
Station 2 gaf hem een bekertje om urine in te leveren
Station 3 rolde zijn linker broekspijp op en plaatste een klem op zijn enkel en 2 armen, geen idee waarom eigenlijk...
Station 4 maakte een hartfilmpje
Station 5 bekeek zijn gebit en lachte hem recht in zijn gezicht uit terwijl ze met haar vriendin aan de telefoon hing
Station 6 nam bloed af
Station 7 maakte een echo van de ingewanden. Alsof ze zeker wilden weten of alle organen er nog wel zaten...
Station 8 tikte op alle ledematen
Station 9 bekeek zijn ogen
Station 10 maakte een thorax foto
Station 11 friemelde in z'n oren
Station 12 nam zijn gewicht en lengte op en vertelde hem en passant dat hij te dik was!
Wat de andere 3 stations deden weet ik niet meer, maar toen mocht hij weer naar huis nadat hij 400 rmb had betaald.

Over 8 dagen krijgt hij de uitslag.

winter

Zo zit je in 35 graden te smoren en zo valt de temperatuur terug naar 22 graden. Nog steeds een fijne temp maar in vergelijking met 35 graden toch best wel frisjes! Vanmorgen was het zelfs 18 graden en het waaide hard!! En dat is simpelweg koud! Maar ik had het kunnen weten, de airco is gemaakt...

Ineens zie je elke Chinees rondlopen in een dikke winterjas en laarzen. Lachwekkend eigenlijk, alhoewel ik toch stiekem moet toegeven dat ik net naar buiten ging in een vest...met lange mouwen...

En het zwembad beneden is gesloten per 1 november. Het is winter, hahaha. Dus geen geplons meer in het zwembad. Voor dat je het weet heb je een koutje opgelopen, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Alle ligbedden zijn naar binnen gebracht en het is dus over met de pret. Op 1 mei mogen we weer.

Gisteravond zijn de aller, allerlaatste klanten vertrokken. Brigitte en Wietse zijn om middernacht in het vliegtuig gestapt. We hebben eerst met z'n drieën gegeten en toen bij mij thuis een bakkie koffie gedaan. Volgens mij vonden ze het allebei echt niet leuk om weer terug te gaan. Ik zag zelfs een traantje bij Brigitte...

Daarna is Jos langs gekomen. Hij wilde mij wel helpen met die verrekte timemachine. En volgens hem heeft die time machine maar 1 goede back-up gemaakt! En dat was in september 2008. En daarom kan ik geen enkele foto meer vinden van NA 2008! Echt balen. Maar het is niet anders. Ik heb net het adres gekregen van het service centre van Apple dus morgen ga ik met de time machine onder de armen maar eens kijken of er echt niets meer te redden valt.

Een geluk bij een ongeluk is dat ik regelmatig foto's op Picassa heb gezet. De foto's die jullie ook kunnen bekijken als je op "foto's" drukt in de rechter kolom. En daarom heb ik godzijdank de foto's van Kuala Lumpur en Thailand nog! Pfff...maar zoals ik al eerder zei 'Ans is NOT amused'!



Verder ben ik vandaag nadat ik heerlijk had uitgeslapen, lekker bezig geweest. De boel een beetje opgeruimd, de was opgevouwen, mijn nieuwe boodschappenwagentje ouderwets opgepimpt, naar de bank en Watsons geweest en ik heb al wat kerstboodschappen gedaan! Oh wat is dat toch lekker om te doen! Morgen eerst maar een doos halen bij het postkantoor zodat ik de eerste lading per post kan versturen.

Ik kijk al helemaal uit naar de kerst. Hier komt Sinterklaas niet en ik vind het niet erg. Geef mij maar die lampjes en de geur van appeltaart en mixed spices. Ik zag ook al dat er hard gewerkt wordt op elke gevel van formaat om de kerstverlichting aan te sluiten in de vorm van kerstbomen, kerstmannen, en winterdorpjes. Het kan nooit lang meer duren voordat de stekkers er en mass ingaan. Oh yeah! Christmas season is coming and I'm loving it!

Eerst het slechte nieuws maar...

T'is donker en de lampjes van Hong Kong Island zijn weer in al hun pracht en praal verlicht. Alle ramen staan wagenwijd open en een heerlijke warme doch verfrissende bries komt het huis in. Soms kan het leven zo mooi zijn...

Van het weekend hebben ze dan na 3 weken toch onze airco gemaakt. 6 Man sterk stonden bij de voordeur! Het eerste wat ze deden was de hele vloer bedekken onder meters plastic. Kastjes werden afgeplakt en voor ik het wist was de airco al van de muur gehaald. Het duurde iets minder dan 4 uur voor dat de unit binnen en buiten was vervangen. Volgens de monteur was het weer prima in orde. "So we can use the airco now?", vroegen we. Ja hoor. Zet dat ding maar aan. Wat een verademing, eindelijk weer zonder plakbroek op de bank! Chiel en ik zijn gelijk gaan lunchen en tijdens het eten verheugden we ons al op de terugkomst in ons huisje. "Lekker koel!"

We kwamen binnen en het was inderdaad koel. Maar we hadden ook last van een flinke plas water die de eethoek, de lamp en de vloer zeiknat hadden gemaakt! Potverdepotver!!! Chiel liep in 1 streep naar de lobby. Boos. "I think I stop paying rent for this appartment!" Binnen 5 minuten stonden er weer 2 monteurs. Niet dezelfde als daarvoor trouwens. En deze jongens pakten het grondig aan. Godzijdank. En wat bleek? De unit was niet stuk maar de afvoer was verstopt van alle airco's!! Ze zijn doorgespoeld en nu kunnen we dan toch genieten van een aangename temperatuur. Praise the Lord!

En 's middags was mijn Apple aan de beurt. Al tijden heb ik last van een trage computer. En meer en meer sloeg de computer vast. Deed dan helemaal niets meer. Het enige wat ik dan kon doen was de stekker eruit trekken en opnieuw opstarten. Heel irritant. Ik had juist een virusbestrijder erop gezet voor een belachelijke hoeveelheid geld, dus je begrijpt, ik werd hier niet blij van.

Volgens Chiel moest ik de computer opnieuw installeren. D.w.z. dat alle bestanden en settingen eraf gaan en dat je van vooraf aan weer begint. Geen probleem. Ik heb namelijk een time-machine van Apple die elke maand een back-up maakt van alles wat op die computer staat. Nog voor alle zekerheid een laatste back-up gemaakt en toen ging de installatie cd erin...

Alles verliep zoals het moest. Het is en blijft een eng idee dat je alle bestanden wist maar wat kon mij nou gebeuren? Ik heb (voor het eerst van mijn leven!) backups van elke maand in de time-machine zitten. Time machine aangesloten en toen...helemaal NIETS! Ik kan daar dus niet tegen. Ik word hier pislink van. Dan doe je alles zoals het hoort, dan werkt het niet!

Chiel heeft gisteravond tot in de late uurtjes getracht iets van die time machine af te krijgen, en wonder boven wonder, de foto's die erop stonden heb ik terug...tot september 2008! De rest kan ik niet vinden! Muziek weg. Email adressen weg. Instellingen weg. GRRRRR!!!! En Chiel zit nu in China...

Ik weet niet meer wat ik moet doen dus wat doe je dan? Dan ga je naar Jos! Hij komt straks nog even langs om te kijken of het hem lukt. Voor mij zijn de foto's het allerbelangrijkste, maar mijn muziek wil ik toch ook graag weer horen. En mail ontvangen en versturen zou ook wel fijn zijn. We zullen zien.

Maar gelukkig heb ik ook leuk nieuws.

Vanmiddag een heel leuk bezoekje gehad van Mickey. Nee, niet die Mickey... Zij is hier sinds een maand of 8 en woont bij mij om de hoek. We hebben elkaar ontmoet via het blog van Sanne en vandaag hebben we elkaar in levende lijve ontmoet. Het klikte gelijk en we zaten te praten en te praten en voor dat we het wisten was het al 5 uur!

En onze tickets naar Cambodja zijn eindelijk geboekt! Jippie! Nu ik weet dat ik toch echt in december ga rennen in Angkor Wat, is mijn motivatie ook weer gestegen. Leuk! Ik heb er zin in!

Ansje lacht, Ansje huilt

Dat waren me de dagen wel...

Ik heb nu onafgebroken 2 dagen gehuild. Om alles!!

Omdat de zon scheen, omdat de zon niet scheen, omdat ik moe was, omdat ik gerend had, omdat de sushi zo lekker was, omdat ik Silla weer zag, omdat het Halloween was, omdat de kreeft zo lekker smaakte, omdat mijn pc ermee ophield, omdat Chiel hem weer aan de praat kreeg, omdat ik loop te zoeken naar wachtwoorden en emailadressen, omdat de foto's van 2009 in het niets zijn opgelost, omdat iedereen zo lief doet, enz, enz....kortom ik heb last van de hormonen!

Tuurlijk weet ik dat dit een periode is in het leven waar je niet om heen kan, maar wat een gedoe zeg! Het ene moment ben ik hyper en het volgende moment ben ik down. De ene dag staat die jurk zo leuk, en de volgende dag vind ik dat ik voor gek loop! Ik word doodmoe van mezelf... ik heb dan ook medelijden met Chiel. Hij ondergaat gelaten al die moodswings van mij...

Moeder Natuur speelt een vervelend spelletje!