Black Rain

Inderdaad, we hebben allerlei soorten weer-waarschuwingen in Hong Kong maar ook niet geheel onterecht. Als het spookt, dan spookt het ook goed hier.

Gisteren kregen we eerst Amber Rain Warning, een paar uur later werd het Red Rain Warning en vannacht werd de waarschuwing omgezet in Black Rain Warning, Landslip Warning, Flooding Warning en Thunderstorm en Lighting Warning.

Amber = Zware regen is gevallen en/of wordt verwacht te vallen over Hong Kong, meer dan 30 mm per uur wat hoogstwaarschijnlijk een lange tijd gaat duren. Ook is het een alarm signaal dat Red en/of Black Rain Warnings zouden kunnen worden gegeven.

Red = Zware regen is gevallen en/of verwacht te vallen over Hong Kong, meer dan 50 mm per uur en wat hoogstwaarschijnlijk een lange tijd gaat duren. Het zou kunnen overgaan in een Black Rain Warning. Scholieren moeten op school blijven tenzij er een risico is om in het gebouw te blijven.

Black = Hele zware regen is gevallen en/of verwacht te vallen over Hong Kong, meer dan 70 mm per uur en wat hoogstwaarschijnlijk een lange tijd gaat duren.

Als deze waarschuwing wordt gegeven staat Hong Kong tot een complete stand-still. Scholen houden hun studenten vast tenzij er een risico is om in het gebouw te blijven. Iedereen wordt geadviseerd om direct onderdak te zoeken. Bussen en ander openbaar vervoer vormen stoppen hun service na een uur om mensen nog de kans te bieden naar huis te gaan. De metro gaat dicht i.v.m. overstromings gevaar. Het geeft ook aan dat er ernstig overstromingsgevaar is en mensen worden ernstig geadviseerd om thuis te blijven. Het Government onderneemt noodzakelijke acties zoals b.v. evacuaties in gang zetten.

Ook de Land Slide Warnings moeten echt serieus genomen worden. Hong Kong bestaat uit steil heuvelachtig gebied en de hellingen zijn vrijwel allemaal bebouwd. Modderstromen is een serieus aanwezig gevaar. Vaak wordt zo'n waarschuwing gegeven als de zware regen lang aanhoudt. En in Hong Kong valt de meeste regen tussen mei en september. Gemiddeld zijn er per jaar tussen de 200 en 300 Land Slides! In de afgelopen 50 jaar hebben 470 mensen hun leven verloren tijdens een Land Slide! In 1997 waren er 548 land slides en hebben 2 mensen het met de dood moeten bekopen.

Maar goed. Toen de wekker ging om half zeven vanmorgen, hoorden we de regen kletteren en het onweer flink te keer gaan. 's Nachts waren we ook al wakker geworden van enorme knallen. Terwijl ik naar de keuken liep om koffie te zetten was er een hoop gedoe op de gang. Ik keek door het kiekeboe gaatje in de deur en zag flink wat mensen heen en weer lopen. Vreemd!

Ik deed de deur open en zag gelijk een blote bast van een niet zo sportief aangelegd manspersoons, en dat op de nuchtere maag, daarna mr Joe, de manager van het gebouw met opgerolde jeans en een zwabber in de hand. Ook 2 security jongens stonden te dweilen. Had geen zin natuurlijk want in de gang stond zeker 5 cm water! Oeps!

Via onze buren, links en rechts, was het water binnen gekomen vanwege de zware regenbuien. Alles liep onder, het water viel de lift schachten in, met gevolg dat de liften het dus niet doen en de lobby beneden ook blank stond. Mr. Joe zei dat we de cargo-lift wel konden gebruiken als dat nodig zou zijn. Hij bleef dweilen, water pompen werden naar de verdieping gebracht en mijn buurvrouw was des duivels! "I'm gonna sue them!" Ik had geen drup binnen en bij haar stond er 10 cm water op het parket! Door het gehele huis! Vreselijk.

Een kwartiertje later stond mr. Joe weer voor de deur. Ook de cargo-lift had het begeven. Jammer maar helaas. Nou was het toch black rain, dus naar het ziekenhuis gaan voor de lokomat training zat er toch niet in. Ook naar het werk gaan had weinig zin aangezien er geen taxi rijdt en om Chiel nou 4 verdiepingen per trap naar beneden te laten gaan waar het spekglad is vanwege de wateroverlast...nee.

Toch moest er wel wat geregeld worden. Eerst het ziekenhuis afbellen. Dat ging makkelijk. De therapeuten konden ook niet op het werk komen. Toen Berry sms-en. Hij zou vandaag met de accountant nog even naar het kantoor gaan maar ook daar is niemand. Hij was nog in het hotel en wacht rustig af. Toen Echo sms-en. Zij zou speciaal voor Berry en de accountant vanuit China komen, terwijl ze nog in haar zwangerschapsverlof zit. Helaas zat zij al in de trein en gaat ze nu naar kantoor. En ik ben gelijk gaan kijken wat ik nog in de koelkast en vriezer heb zitten. Naar buiten gaan om boodschappen te doen is geen optie, plus dat ik dan 4 hoog mag klimmen per trap.

Om 10 uur werd de waarschuwing van Black naar Amber terug gebracht. Je mag weer naar buiten. Maar het regent en onweert nog steeds en de liften werken nog steeds niet. Jammer dan. Verplicht een dagje thuis werken is ook niet erg. En als lunch, de saucijzenbroodjes van Mickey!! Lekkerrrrr....

Hier nog een linkje met foto's die in de krant stonden vanmorgen. (druk op 'linkje') En daar valt ook in te lezen en te zien, dat er best veel schade was. De moeite waard om te lezen!

Verbaasd

Vanmorgen gingen we weer met goede moed richting het ziekenhuis. De Lokomat was er klaar voor, volgens het telefoontje van de fysio, dus om net even voor achten stapten we de lift in. En toen vielen we van de ene verbazing in de andere!

1) We werden opgewachte door 3 security guards! Zij kunnen bij de voordeur al zien wie er in de lift staan, dus met een opgewekt 'Goodmorning!" stonden ze al klaar. Eentje hield de deur open, eentje stond te wachten op het looprek en eentje stond boven aan de trap te wachten om het looprek aan te pakken. Bedenk me dat ik eigenlijk echt een filmpje moet maken hoe Chiel naar boven klimt...

2) Na uitgebreid uitgezwaaid te zijn door de mannen, liepen we naar de straat om een taxi aan te houden. Het weer is hier bloedverziekend heet en klam, dus tijdens die 10 minuten heb ik Chiel's hoofd 3 keer kunnen af boenen, hihi. Hij gaat niet snel maar het is best een inspannend tripje met zijn looprek en brace. Zijn kale koppie glom er van! Ik zwaaide naar een taxi die gelijk stopte maar hij stond aan de verkeerde kant van de weg. Hij zag dat Chiel ook de taxi in moest en draaide gelijk de taxi naar onze kant! Super!

3) Terwijl we dus staan te wachten totdat de taxi iets naar achteren was gereden zodat Chiel makkelijker in kon stappen, kwam er uit het niets een oud Chinees mannetje die het verkeer tegen hield, Chiel hielp (eigenlijk van de regen in de drup maar het gebaar was wel erg lief) met zijn looprek van de stoep af, vervolgens Chiel's hoofd begeleide de taxi in zodat hij zijn hoofd niet zou stoten, klapte het looprek in,  zwaaide en vervolgde zijn weg! We keken elkaar echt aan van 'waar hebben we dit aan verdiend?'

4) Bij het ziekenhuis stapten we de lift in naar de 1e verdieping. Iemand hield voor ons de lift en de klapdeuren tegen. Wauw. De deuren gingen open op de eerste verdieping en we werden gelijk met een luid en hartelijk 'goodmorning!' verwelkomd. Het was dat ene oude mannetje die in het begin steeds de rij probeerde te skippen en als eerste naar binnen wilde, die stond ons verwelkomde! Nou ja zeg!

5) Vervolgens stond er iemand op om Chiel plaats te laten nemen op een stoeltje in de wachtkamer! Wat is er aan de hand vandaag zeg! Chiel ging zitten en ik werd gelijk gewezen op de rij waarin ik moest plaats nemen. In het Cantonees vertelde ze mij dat ik alvast daar moest wachten anders moest ik zo lang wachten. Er zat dus niets anders op om inderdaad in de rij te gaan staan en Chiel lekker tussen de oudjes te laten zitten ;-)

6) En terwijl Chiel daar zit, komt er een trotse opa naar Chiel toe met zijn kleindochtertje van ik denk, 2 maand oud. Hij probeerde wat in het engels te zeggen maar het was duidelijk dat hij zo trots als een aap was. Chiel kreeg de baby van elke hoek te zien en met z'n tweeën hebben ze zo'n 10 minuten gekeuveld. En die kleine maar lachen en kirren. Zo schattig!

7) Na de training op de Lokomat die eerst een beetje kuren had, ging de rest voorspoedig. Chiel was weer blij een stukje te kunnen lopen, de therapeuten waren blij dat het weer een beetje beter ging met Chiel. Daarna de lift weer in naar beneden. Opnieuw hield iemand de lift tegen wat super was en toen we eenmaal binnen stonden stond er tegenover Chiel een vrouwtje van krap 1 meter 20. Een oud Chinees vrouwtje die vriendelijk naar Chiel lachte en bij hem tot zijn middel kwam. Ze moest echt haar hoofd in haar nek gooien om Chiel te kunnen aankijken. 'You big!' lachte ze.

Nou ja zeg. Wat een dag! Iedereen zo aardig en vriendelijk, zelfs meedenkende taxi chauffeurs! Zo zie je maar. De vriendelijkheid en hulpvaardigheid kwam vandaag uit onverwachte hoek...daar kunnen sommigen nog wat van leren!

Shanghai street

We werden vanmorgen gewekt door geklater tegen het raam. Ja hoor, regen. Geen vreemd verschijnsel in het regenseizoen. De buien zijn enorm, het valt recht naar beneden en de dikke druppels spatten met kracht uiteen. En omdat de temperatuur zo rond de 30 graden is, en ook niet afkoelt na een regenbui, is het buiten gelijk een sauna. Klam, heel klam en benauwd. Op zulke dagen wil je eigenlijk niet naar buiten, het liefst blijf je binnen in de airco. Maar ja, dat doen we dus niet ;-)

Na het ontbijt ben ik op stap gegaan. Er waren wat dingetjes die ik van mijn lijstje wilde afstrepen. Zo ben ik al weken op zoek naar gelatine-poeder. Ik ben tegenwoordig helemaal druk met bakken en koken en in sommige recepten, vooral desserts, hebben ze het steeds over gelatine-poeder. In de supermarkten hier kon ik het niet vinden, ja die velletjes wel maar geen poeder, dus mijn laatste kans was om eens te kijken in de winkeltjes aan Shanghai street.

Shanghai street, het heerlijke oud Hong Kong buurtje met kleine winkeltjes vol met ALLES wat met koken en bakken te maken heeft. Ik kan die winkeltjes nooit voorbij lopen. Ze stralen een enorme aantrekkingskracht uit op mij...

Maar wees nou eerlijk, waar heb je nou alle kook-en bak winkeltjes op een rij staan? Wokken, enorme hakblokken, honderdduizend verschillende bakvormpjes, schaaltjes, messen, pizzabakvormen, sushi schaaltjes, houten krukjes, pannetjes van klein tot heel groot, dimsum stoommandjes, ik bedoel, het aanbod is echt te gek! En dan hebben we nog de 'I LOVE CAKE' shop. Gevuld van top tot bodem met meelmixen, chocolade, vormpjes, taartplateau's en alles wat er bij komt kijken! En het mooie is dat alles voor de groothandel bedoeld is maar dat particulieren daar ook mag kopen!

En inderdaad. Ik heb een doos met gelatine poeder gevonden in dat winkeltje! Dus die kon van het lijstje af, maar toen viel mijn oog op handige schaaltjes die ik altijd nodig heb maar nooit in de kast had staan! Ook zo'n pracht van een tulband vorm ging mee, nieuwe afmeet cups en lepels, een vergiet, van die stevige papieren cupcake vormpjes, een gember rasp en in een ander winkeltje viel mijn oog op voorraad potten!

Misschien leuk om te vertellen dat ik 2 jaar geleden via Donna Hay, DE Donna Hay uit Australië die foodstylist en kookboekschrijfster is, een voorraadpot had besteld. Een pracht van een glazen pot die na de porto toch wel erg duur uitviel. Maar ach, voor 1 keertje kon dat wel. Toen ik nog zo'n pot wilde hebben, vond ik dat ik het niet meer bij haar kon kopen. Veel te duur. Maar nu, ergens op een schapje achter in een winkeltje, vond ik 3 identieke kleinere potten voor een habbekrats! Voor dat bedrag kon ik de porto kosten niet eens betalen! Donna Hay moest eens weten ;-) Ik werd natuurlijk nog hebberiger maar meer potten waren er niet meer, jammergenoeg. Ook mee dus.

Helemaal in mijn nopjes ging ik terug met 2 boodschappen tassen vol! Daarna ben ik het cadeau voor Jesse alvast gaan halen. Na al die jaren had ik eindelijk een cadeautje voor Jesse gevonden. Ik bedoel, die gozer is into sport en daar heeft hij alles al van. En alles waar een stekker aan vast zit en waar Apple op staat heeft hij ook, dus wat koop je voor iemand die alles al heeft? En ja, het duurt nog 2 maanden voordat hij jarig is maar dat kon me helemaal niets schelen. Dus die was ook in de pocket! Weer iets af te strepen!

Via de markt terug naar huis. Tomaatjes gekocht. En toen naar de broodjeswinkel. Lunch voor Chiel en mij met verse sinaasappelsap. Heerlijk. Ook af te strepen.

Naar huis, helemaal doorweekt door het kleffe weer, broodje gegeten en de spullen opgeruimd. Koekjes gebakken, van die zandkoekjes, erg lekker trouwens en ze konden gelijk in mijn nieuwe voorraadpot!

Daarna geskypt met Remy en Leena. Heerlijk! Die kleine wordt al wat groter met lekkere dikke wangetjes. Ze zat gezellig bij Remy op schoot en keek verbaasd toen ze ons hoorde. Oh wat een lieverdje is het toch.

En nu even niets. Straks koken en vanavond een filmpje kijken. En morgen krijgen we Berry op bezoek. Gezellig!

Buddha's Birthday

Vrijdag wordt de verjaardag van Buddha, Siddhartha Gautama, de oprichter van het Boeddhisme,  gevierd. Het valt dit jaar op de 8ste dag van de vierde maanmaand.

Buddha's birthday wordt ook wel Buddha Bathing Festival genoemd. De legende gaat dat 9 draken water sproeiden over de net geboren baby Buddha. Om dit te herdenken gaan gelovigen naar de tempels om water te schenken over de baby Buddha beeldjes die daar in grote getale aanwezig zijn. Ze geloven dat dit ritueel verlichting brengt en dat je zonden worden weg gespoeld. Natuurlijk is de grootste ceremonie hier in Hong Kong bij Po Lin Monestery, het huis van de Big Buddha.

Rond de verjaardag van Buddha, eten gelovigen groene koekjes. Dat klinkt onsmakelijk en dat is het ook. Deze koekjes zijn met opzet bitter gemaakt en met doel, zoals het zo mooi in het engels wordt gezegd...passing through hardship to enjoy better things...

Nou, die hebben we de laatste 5 maanden wel gehad, dus ik ga morgen een lekkere cake bakken!

Storing

Dinsdag was een dagje zonder fysio.

Heel eerlijk gezegd kijk ik stiekem uit naar de tijd dat we ons leven weer 'normaal' kunnen invullen. Geen schema, geen gehaast, gewoon doen wat we altijd al deden. Het is nu 5 maanden en 2 dagen geleden dat Chiel geen gevoel meer had in zijn onderlichaam. Aan de andere kant, de afgelopen maanden zijn we wel heel close geworden met elkaar. Ik ben zijn armen en benen geworden. Waar Chiel is ben ik en andersom. Ondanks deze ongevraagde absurde situatie zijn we gelukkig met elkaar, met onze familie en vrienden en de kleine dingen in het leven. In 1 klap weet je weer waar het om gaat in het leven...

Maar dinsdag was dus een dag zonder fysio maar een dag dat Chiel naar kantoor ging. In z'n eentje.

Ik begeleidt hem naar buiten en dan zoeken we een taxi. Op zich geen gebrek aan taxi's maar aan een overschot aan bussen vol met Chinese toeristen die hier allemaal tegelijk op het plein naast ons huis worden gedropt om te eten in het restaurant onder ons huis. Een grote chaos. Tientallen bussen staan bumper aan bumper om een plek te vinden, waardoor het hele verkeer vast staat. En dan is zo'n taxi aanhouden niet zo makkelijk. Ik moet daar echt eens een filmpje van maken.

Maar als we er eentje hebben dan stapt Chiel de taxi in naar kantoor, zwaai ik hem uit en ineens heb ik tijd! Deze tijd gebruik ik vaak om het huis te dweilen en boodschappen te doen.

Als hij bijna bij kantoor is, belt hij naar Elvira, die dan naar beneden komt om Chiel weer te begeleiden naar boven. Op de terugweg gaat het precies zo maar dan omgekeerd. Hij wordt de taxi ingeholpen door 1 van de medewerkers en dan belt hij mij weer als hij in de buurt is zodat ik hem weer kan opvangen. Prima geregeld. Deze week werken de darmen ook mee, geen acute drama's; het is een goede week!

Vanmorgen om half negen waren we weer in het ziekenhuis. Chiel kijkt enorm uit naar de Lokomat. Het werkt echt. Zijn spieren zijn weer sterker geworden en hij heeft meer balans gekregen. Maar toen we aankwamen bleek dat de Lokomat kuren had. Hij wilde niet doen wat de therapeuten wilden. En dan is het safety first. Je kan het natuurlijk niet hebben dat als je net helemaal bent geïnstalleerd in dat ding, hij een eigen leven gaat leiden. Dat is te gevaarlijk. Ze hadden al met de leverancier gebeld die onderweg was om de Lokomat te maken.

Dus vandaar dat het hele schema werd om gegooid. Niet lopen maar er werden testen gedaan om te kijken of Chiel vooruit was gegaan. Hij moest o.a. tegen een muur staan en squats maken. Zijn linker been omhoog trekken. Kortom, de therapeut hield Chiel lekker bezig.

Naaldje op wreef en onderkant van de voet

Elektrostimulatie en squats maken tegen de muur

Ook kreeg hij accupunctuur en elektro stimulatie. En het goede nieuws was dat de fysio vond dat Chiel enorme sprongen vooruit had gemaakt! Nou zag ik dat zelf wel, maar Chiel was daar niet van overtuigd. Nu wel. Hij moest het alleen even horen van iemand die er verstand van had ;-) Ook het gevoel komt op sommige plekken weer terug, zij het nog vaag, maar in ieder geval voelt hij wat!

Na de fysio zijn we naar huis gegaan, kon Chiel zijn verzorging even doen, hebben we een bakkie instant noedels gegeten en is hij weer naar kantoor gegaan. De bikkel.
Als we niets horen van de fysio vandaag, dan hoeft Chiel morgen niet naar het ziekenhuis te komen. De testen stonden gepland voor morgen maar dat is nu dus gedaan. En als de lokomat nog niet werkt dan heeft het geen zin om te komen.

Vrijdag is een vrije dag. De verjaardag van Budha wordt dan gevierd. Het kantoor is dan dicht en in het ziekenhuis hebben ze dan ook een dagje vrij. Een lekker lang weekend dus.

Moederdag

Ondanks het bagger weer en ondanks dat het soms met bakken uit de hemel kwam vallen, hebben Chiel en ik een heerlijk weekend gehad!

Vrijdagavond hebben we met de ouders van Jesse een hapje gegeten bij Wooloomooloo. Ik was blij dat we een tafeltje binnen hadden gereserveerd want het regende. Het rare hier is dat het nooit koud is als het regent, het wordt alleen maar klammer en klammer. Maar het mocht de pret niet drukken. We hebben lekker gegeten en gezellig bijgepraat.

Zaterdagmorgen ging Chiel eerst op de fiets. Ook in de miezerregen. Hij heeft een uur gefietst en daarna op de bank gehangen. Terwijl hij zijn mail ging beantwoorden ben ik boodschappen gaan doen. Ik had namelijk vrijdagmiddag nog een sms gehad van Jesse of we zondag (moederdag) nog gingen lunchen met z'n allen. Dat leek me een heel goed idee maar toen ik ging rondbellen om een tafeltje te reserveren kwam ik er al gauw achter dat dit dus niet ging lukken. Alles was volgeboekt en toen kwam het plan om bij Huize Hong te lunchen. Persoonlijk vind ik dat nog gezelliger dan ergens uit eten gaan, maar dan moeten de boodschappen wel gedaan worden.

Gewapend met boodschappenlijst in de hand ben ik op stap gegaan. Alles was een uurtje later binnen en toen ik thuis kwam ben ik gezellig bij Chiel op de bank gekropen. Tot half zeven. Toen ben ik naar Kings Lodge gegaan om een peking eendje te halen. We hadden daar allebei zo'n zin in!

Na het eten ben ik alvast scones gaan bakken voor de lunch en ben ik begonnen met de romige honing-citroen puddinkjes die een nachtje moesten opstijven in de koelkast.

Zondag werd ik wakker met geklater op het balkon. Het kwam natuurlijk met bakken uit de hemel. Bah. Slechte timing want we wilden op het balkon gaan lunchen met de bbq aan om zalmfilet te roken/stomen. Eerst ontbijten, Chiel weer geholpen met de fiets, en terwijl hij aan het fietsen van in de miezer, ben ik begonnen met de rest van de voorbereidingen.

Thaise beef salade, rode ui-champignon-geitenkaas bladerdeeg taart, de zalm in de marinade en in een rookzak stoppen, de rucola-kaas scones ontdooien en alvast het fruit snijden voor de gezonde drankjes in de blender. Om half 1 stond de familie Plasman voor de deur en was het weer nog steeds grijs maar opgeklaard.

Tafel gedekt, bbq aan, en vanaf dat we zaten werd het weer beter en beter! En ik denk dat het half 5 was toen we weer alleen op de bank zaten. Het eten was bijzonder goed gelukt, al zeg ik het zelf, en het gezelschap heel gezellig! Wat wil een mens nog meer! Echt een heerlijk weekend was het!

En vanmorgen zijn we naar het Kowloon Hospital gegaan. Heeft Chiel weer op de lokomat gelopen en dat ging ook weer beter! Donderdag hebben ze een vergadering over Chiel's ziektebeeld/vooruitgang.
En nu is hij naar het werk. Moet ook gebeuren tenslotte.

beetje beter

Na een heftige week vol ongemakken ging het gisteren wat beter met Chiel. Het lijkt of we de boel onder controle hebben gekregen. Toch is hij gistermiddag niet naar fysio gegaan. Hij wilde zeker weten of alles onder controle was en wat ons betreft zijn de 3 trainingen per week op de Lokomat belangrijker en zinvoller, dan de anderhalf uur bij de normale fysio.

Dus vanmorgen stapten we vol goede moed de taxi in naar het ziekenhuis om op de Lokomat te trainen. We kijken daar echt naar uit!

De fysiotherapeuten hingen Chiel weer in het apparaat en toen zei eentje dat deze keer Chiel's rechter voet niet in een beugel werd opgehangen en daardoor geleid werd op de loopband. Ze waren van mening dat dit beter was omdat je dan weer iets zelf moet sturen wat de spieren en vooral de zenuwen prikkelt. En daar doen we het allemaal tenslotte voor.

Ik moet zeggen dat de fysiotherapeuten in de anderhalf uur durende sessie altijd van alles uitleggen en de tijd nemen. Eentje staat permanent naast het apparaat. Hij heeft een timer om zijn nek die iedere 3 minuten een signaal afgeeft waar hij op moet drukken zodat Chiel's conditie elke 3 minuten bekeken wordt.

En om Chiel te stimuleren had hij vandaag een ander filmpje op. Je kan op dit filmpje virtueel door het park lopen of over het strand. Heel grappig om te zien. Plus dat alle bewegingen die Chiel maakt gelijk op het scherm te zien is. Zo is Chiel's linker kant veel zwakker dan de rechter kant waardoor hij steeds links op het scherm gaat! Hij blijft maar rondjes lopen ;-) Maar hij heeft weer een persoonlijk record gevestigd. Vandaag heeft hij 1,1 km gelopen in de 30 minuten!

En dan hebben we Chiel's persoonlijke fanclub nog! De dames staan altijd vriendelijk te lachen, heten hem welkom en zwaaien hem uit. T'is wat.

Maar het gaat dus beter en straks gaat hij een middagje naar het werk. Kijken hoe dat weer gaat. Zal wel rustig zijn ivm Hemelsvaart. In Nederland gebeurt natuurlijk helemaal niets.

Waar het minder goed mee gaat is onze Linnepin. Ze heeft gisteren tijdens het familie-toernooi voetballen in het lommerrijke Wamel een blessure opgelopen. Neus gebroken! Gelukkig staat de neus recht, zelfs na die elleboog of schouder waar ze tegen aan is geknald. Ze is naar het ziekenhuis in Tiel geweest waar ze haar vertelden dat ze er niets aan konden doen. Dus...fingers crossed!

Ik ga zo nog een bakkie doen met Joke en vanavond gaan we gezellig eten met de ouders van Jesse. Leuk!

Ziek

Gisteren was weer een lokomat-dag. Chiel heeft deze keer 30 minuten gelopen en hij was zichtbaar in zijn nopjes. Het doet hem zo goed om die oude loopbewegingen weer op te pakken. Ook heeft hij daar weer vrienden gemaakt. Ze zwaaien en zeggen vriendelijk 'goodmorning'. Ja, zo'n gweilo valt natuurlijk wel op in een zaal vol Chineesjes.

De tv die voor de lokomat staat, kan behalve grafieken laten zien hoe je loopt, ook een smiley op het scherm toveren zodat je kan zien of je goed loopt of niet. Wat ze allemaal niet verzinnen.

Na de training ging Chiel de taxi in naar het werk en nam ik een taxi naar huis. Wat dat betreft zijn de tijden en de plek stukken beter dan waar de fysio wordt gegeven. Hier staan de taxi's op je te wachten, terwijl we bij de mainbuilding haast die taxi's naar boven moeten slaan! De mainbuilding staat op een heuvel en al die taxi's rijden de heuvel voorbij.

Maar goed, toen ik thuis aankwam, heb ik mijn boodschappen tas opgehaald en ben ik naar Whampoa gelopen. Heerlijk langs het water, briesje en een waterig zonnetje in de rug, richting de Superstore van de Park'nShop. Altijd leuk. Ik heb de boodschapjes gehaald en toen ik aan de kassa stond om te betalen kreeg ik telefoon.

Chiel. Hij had last gekregen van een darm/maag aanval en zat alweer in de taxi terug. Misschien denk je als buitenstaander, '...en? ...dus?' maar echt, zo'n aanval is het ergste wat je je kan overkomen in de situatie waar Chiel in zit. Hij voelt wel iets maar niet alles in de darm/maag/blaas streek, dus als je te laat bent en net het toilet niet kan halen, dan is dat verschrikkelijk. En daar komt dan ook nog bij dat hij niet mobiel is. Hij loopt met zo'n looprek, kan niet bukken om iets van de grond te pakken of op te ruimen dus en het gaat natuurlijk ook niet snel. Alles bij elkaar genomen, je eigenwaarde krijgt een flinke dreun.

We kwamen beiden zo'n beetje tegelijk thuis. Ik stond al te wachten op de parkeerplaats om Chiel mee te nemen naar de flat. Hij zag er witjes uit, had het zweet op de bovenlip staan en was niet blij. Die aanval op het werk, was er eentje die hij niet snel zal vergeten.  De rest van de avond heeft hij gependeld tussen bed en badkamer. Vandaag is hij thuis gebleven en werkt nu vanaf de bank onder een dekbedje. Die aanval is nog niet over. Plus dat hij nu ook wat koorts heeft. Ik denk dat een buikgriepje hem parten heeft gespeeld. Maar even afwachten of hij morgen weer op de lokomat kan. Als je helemaal in de harnassen gehesen bent, dan is rennen naar het toilet ook geen optie.

En omdat mijn plannen ook in het water vielen, ben ik lekker gaan bakken. Koffiebroodjes en een vloerbrood! Ik bedoel maar!

Vandaag zijn de werkmannetjes op mijn balkon bezig. Ze zijn alles aan het kitten. Moet ook gebeuren. En ze hebben mijn beschermhoes van de BBQ gevonden! Hij lag onder de bamboestelling. Jippie!

Het is alweer weekend. Geen werk, geen fysio, geen gedoe. Toch is dit een beetje vreemd weekend.

Als alles nog was geweest als een half jaar geleden, dan waren we dit weekend in Vancouver op bezoek geweest bij Jaap en Mickey en dan hadden we samen met Jesse een halve marathon gelopen. Mijn allereerste halve marathon...

Tot aan januari trainde ik 3 keer per week, om klaar te zijn voor de 21 km en een beetje.  Na januari heb ik de loopschoenen aan de wilgen gehangen. Het komt wel weer, alleen niet nu. Buiten het feit dat ik geen rust heb om 3 keer in de week te trainen, ik heb er geen tijd voor en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om in mijn looptenue naar buiten te lopen en Chiel alleen achter te laten.

Voor 12-12-12, was ik elke morgen vroeg wakker en liep ik om 5 uur buiten. Tegenwoordig val ik als een blok in slaap en schrik ik wakker van de wekker. De tijden zijn een beetje veranderd, maar zoals ik al zei. Het komt wel weer.

Vanmorgen na het ontbijt heeft Chiel weer lekker gefietst. Hij vind het heerlijk en het doet hem zichtbaar goed. Niet alleen omdat hij het gevoel heeft wat aan sport te doen maar het is nu ook duidelijk dat het fietsen zijn spieren prikkelen waardoor hij nog steeds vooruitgang boekt.

Gisteren zagen we ineens dat een spier in zijn linker been het begon te doen! Super nieuws want tot nu toe was dat been zo goed als verlamd. Ook met de darmen en blaas gaat het steeds beter. Echt mensen, we hebben er nog steeds volledig vertrouwen in dat alles goed komt! Het gaat alleen niet snel maar dat is niet erg.

Gisteravond hebben we met Jesse gegeten bij Annie. Annie begint steeds meer zwanger te worden. Ze heeft al echt een buikje! We hebben lekker nasi en sate gegeten, een fles wijn naar binnen geklokt en om 9 uur zaten we in de pyjama op de bank! Heerlijk!

Vanmorgen hebben Chiel en ik een wandelingetje gemaakt. Ik wilde die Nederlandse badeend wel eens zien. Heb er veel over gehoord en gezien in de krant en op tv, maar live was ik hem nog niet tegen gekomen. Dat hebben we geweten. Het was super druk rond de starferry, want de eend ligt voor BLT in de haven. En ze stonden niet alleen voor het hek in de haven, ook op de trap van Harbour City en op het dak van de parkeerplaats zag het zwart van de mensen! Aan aandacht heeft die eend niets te klagen!

In eerste instantie wilden we daarna gaan dimsummen bij Jade Garden maar toen we de lift uitwilden op 4 hoog, stond daar een enorme massa mensen te wachten op een tafel. We zijn gelijk weer de lift ingelopen want daar ga ik niet op wachten. Het was door mijn hoofd geschoten dat het vandaag ook moederdag is, dus daarom was het natuurlijk ook zo druk.

We zijn terug gewandeld en zijn bij Wooloomooloo gaan lunchen. Heerlijk. Lekker buiten zitten, beetje praten, lekker eten en mensen kijken.

En nu zitten we thuis. Ik heb net geskypt met Lody, gisteren trouwens met Remy, Rachida en Leena. Oh wat ziet die kleine eruit om op te vreten!

Straks lekker koken, eigen huis en tuin kijken op de apple tv en vanavond om half zeven zit Chiel voor de buis om live Ajax te zien spelen.

We kregen ook net een mailtje van Leena ;-), zij en haar ouders hebben hun nieuwe auto opgehaald in Leiderdorp! Heerlijk, nu kunnen ze als we weer in NL zijn, langs komen wanneer ze willen.

Ik zeg een beter weekend bestaat niet!

ps Mickey komt weer op bezoek in HK!! Yoehoe!!

De Lokomat

We waren allebei wel een beetje gespannen. Vandaag was de dag dat Chiel op de Lokomat mocht trainen. Na een vroeg ontbijt gingen we op weg naar het Kowloon Hospital en wel naar het Rehabilitation Building wat net iets verder ligt dan de Main Building waar we normaal gesproken naar toe gaan.

Om half 9 zaten we naast elkaar op een bankje voor een dichte deur. Ook hier moet je eerst betalen en dan mag je doorlopen naar de afdeling waar je moet zijn en die deur ging pas open om half negen. Na ons werd het langzaam maar zeker met mobiele en niet zo mobiele Chineesjes. En natuurlijk stonden ze allemaal te dringen voor deur wat natuurlijk geen zin had. Hij zat dicht en bleef dicht tot half negen!

Enfin, wij zaten een beetje te lachen naar een baby en toen ging de deur open. Nou al die niet zo mobiele Chineesjes konden toch vrij aardig lopen want in no time wilden ze zich tussen de deur en de assistente wurmen maar toen kwamen ze van een koude kermis thuis! De assistente zei met forse toon dat ze moesten wachten op de mensen die er het langst zaten (stoeltje 1 en 2, jazeker!) en rustig naar binnen moesten lopen. Nou dat waren die Chineesjes niet gewend maar ze bleven keurig achter ons aan lopen. Ha! Dat hadden ze niet verwacht! En nadat we weer 60 hkdollar hadden betaald (het is echt te gek voor woorden, 6 euro voor anderhalf uur!) werden we gelijk binnen geroepen door de peut.

We liepen een grote gym in met allerlei brancards en apparaten. In de hoek stond de Lokomat en elke stoel en brancard was heel snel bezet door clienten met hun fysiotherapeut. Daar liepen er wel zo'n 20 van rond!

Chiel ging eerst van de gym naar naar een onderzoekskamer waar ze zijn huid gingen bekijken. Je wordt namelijk helemaal ingestrapt en dat kan een schrale huid opleveren. Hij moest ook een lange broek aan vanwege dat huidje en daar was Chiel niet zo blij mee maar daar hadden we al rekening mee gehouden.

Vervolgens werd zijn bloeddruk opgemeten die perfect was. Eentje uit het boekje, 120/80. Dat gezonde eten werd vruchten af ;-) En toen ging hij per rolstoel de lokomat op. De eerste keer moeten ze alles opmeten en afstellen. En dat kost tijd. Met een grote grijns liet Chiel het allemaal over zich heen komen. Ze gingen heel uitvoerig te werk. 2 Fysiotherapeuten waren met hem bezig en toen hij eenmaal hing in zijn harnas en de lokomat om zijn lichaam was gebracht, toen ging het gebeuren!



Ik hield het niet droog. Chiel trouwens ook niet. Ineens werden zijn benen gestuurd door het apparaat en liep hij eerst zo'n 10 cm boven de loopband en heel langzaam daalde hij op de band. Chiel liep!
Wat geweldig!

Tijdens het lopen werd er nog van alles afgesteld. Dit bandje strakker en dat bandje losser. En op een tv scherm voor Chiel, kon je zien hoeveel de spieren zelf deden en hoeveel ze werden bijgestuurd door het apparaat. Onvoorstelbaar. De techniek staat echt voor niets!

Aan het eind van de sessie heeft Chiel nog 20 minuten gelopen en heeft hij 500 meter afgelegd. De volgende keer, in ons geval a.s. maandag, zal alles sneller verlopen omdat alles al is afgesteld en mag hij 3 kwartier lopen. Vanaf volgende week is het maandag, woensdag en vrijdag-morgen op de lokomat en op donderdagmiddag zijn normale therapie in de main building.

Dit was echt wat Chiel nodig had. Hij krijgt nu 8 sessie's en daarna wordt er weer vergaderd of Chiel door mag omdat het zijn herstel verbeterd of dat het allemaal zonde is van de tijd omdat het geen nut heeft. Ik neig sterk naar de eerste optie. Maar door deze training heeft Chiel er zelf ook weer vertrouwen in en heeft hij een boost gekregen en is zijn zelfvertrouwen-metertje van 10 naar 100 gegaan. Super!

Na de training, anderhalf uur later, zijn we naar huis gegaan. Eerst maar eens uithuilen en aan een bakkie koffie. En nu is hij naar het werk in Lai Chi Kok. Vanavond nog een happie eten met Jos voordat hij naar NL vliegt. Maar voor ons kan het weekend niet meer stuk!

...daar kan die dode rat die op mijn achterbalkon lag, en die ik net in de prullenbak heb gegooid, zelfs niets aan veranderen!!!

De laatste Koninginnendag

We baalden wel een beetje dat we niet in NL waren op 30 april. In januari bleek dat Willem Alexander de troon zou overnemen van zijn moeder en daar hadden we graag bij willen zijn. Maar niet getreurd. Ook de NOS vond dat iedere Nederlander met of zonder regiocode, de rechtstreekse uitzending moest kunnen volgen. Dus driewerf hoera voor de NOS! Volgens mij voor het eerst in de geschiedenis want elke Olympische Spelen en/of voetbalwedstrijd die ergens om gaat, krijgen we hier niet te zien.

Maar hier was het een gewone werkdag. Dus we stonden op tijd op, namen een ontbijtje en maakten ons klaar voor de dag. Chiel is vanuit huis gaan werken die dag omdat in Nederland iedereen vrij was en er geen enkel mailtje voorbij kwam.

Wel zijn we 's middags naar Kowloon Hospital geweest voor Chiel's fysio sessie. Toen we net aankwamen was de lucht al donker en toen ik Chiel had afgezet op drie hoog, toen kwam echt de hemel naar beneden. Hele harde wind en hele dikke druppels regen maakten dat het plein voor het ziekenhuis veranderde in een zwembad. Er zat niets anders op om maar te blijven wachten in de lobby van het ziekenhuis.

Na anderhalf uur ging ik naar boven om Chiel op te halen. Hij zat nog aan zijn zit-cross-trainer. Helemaal bezweet en vast beraden om er helemaal voor te gaan. Hij begrijpt ook niet dat er mensen zijn die fysio gebruiken om bij te komen van de dag. Zo is er een jongen die alleen maar belt als hij moet trainen. Vreemd.

We gingen naar beneden met alle papiertjes voor a.s. vrijdag. Dan moeten we in een ander gebouw zijn omdat daar de Lokomat staat. En toen begon het grote wachten. Er komt geen taxi voorbij en als er eentje voorbij komt dan willen ze niet meenemen omdat hun dienst dan net is afgelopen om 5 uur. Heel frustrerend. Ik denk dat we anderhalf uur hebben staan wachten en toen kwam er eindelijk een taxi aan die ons wilde  meenemen. Pfff.

Door deze zoveelste ervaring denk ik er serieus aan om een autootje te kopen zodat ik zelf Chiel heen en weer kan brengen. Maar goed, we waren thuis! Jippie!

Ik ben snel aan het koken gegaan want Jos zou ook komen om naar de inhuldiging te kijken. En Chiel was druk bezig om op de Apple tv, de rechtstreekse uitzending te zoeken. Jos kwam binnen, bordje op schoot en toen konden we alles meemaken. Van de inhuldiging en de boottocht over het IJ. Heel erg leuk om te zien moet ik zeggen.

Chiel en Jos gingen eerder naar bed maar ik heb echt alles gezien tot half 4 's nachts. Ik kon er geen genoeg van krijgen! En voordeeltje was dan ook weer dat 1 mei, de dag van de arbeid, hier dan weer wel gevierd wordt en dat die dag dus een vrije dag is.

Wat een heerlijke dag! Lekker hangen op de bank, beetje werken, beetje schoonmaken en films kijken. Ik hoefde helemaal niets te doen want Jos kwam 's avonds met eten van het Thaise tentje naar ons huis. We zouden daar eerst gaan eten maar toen bleek dat het regende zijn we thuis gebleven en heeft Jos eten gehaald. Zalig.

En nu is het stil in huis. Chiel is naar het werk en komt om 1 uur thuis. Dan gaan we weer naar het ziekenhuis voor fysio.