De laatste dag in Kalimantan, Borneo

We hebben heel wat vreemde beesten gezien die we niet allemaal op de foto hebben kunnen zetten. Maar deze wandelende tak wel. Danson wilde hem aan mij geven, waar ik vriendelijk voor bedankt heb.

De laatste avond toen we richting de vuurvliegjes voeren, kregen we een prachtige zonsondergang te zien.


Ik zal het nog gaan missen. De hoge bomen, de beesten, de stilte en de apen. Maar ik kan niet wachten tot ik weer ik een fris schoon bed kan stappen met een douche met warm water. Wij zijn 3 dagen en 4 nachten op de boot gebleven en we hebben 3 kampen bezocht. chteraf hadden we ook met 1 dagje minder gekund. Morgen om 9 uur 's ochtends vliegen we door.


Hier ligt een krokodil met een hele scherpe neus in het water! Je ziet er eigenlijk best veel maar je bent steeds te laat om een foto te maken. Je hoort een plons en weg zijn ze.


Het laatste kamp van de trip waar we apen kunnen zien.


Er gingen 14 bananen in haar mond!

Al 2 nachten in de jungle

Het was geweldig! Lekker in een bootje, voor je natje en je droogje wordt gezorgd, je ziet heel veel, de geluiden zijn zo anders dan wat je gewend bent en het belangrijkste: het weer werkte ook mee! We hebben 's nachts een paar buien en onweer gehad, maar overdag was het warm en zonnig. Helemaal goed dus.


Elke dag gingen we naar een kamp om naar de apen te kijken, maar als we een dorpje passeerden met de boot, dan gingen we daar ook even kijken. Voor mij trouwens een goede afleiding om niet helemaal zee-ziek te worden.

Hier waren we in een dorpje langs de rivier. De dame stond rijst in de lucht te gooien met een bamboe-mandje, het vuur stond aan om te koken en ze had net de was opgehangen. Een kippehok is helemaal niet nodig. Je hangt gewoon een doos op aan de muur en de kip gaat vanzelf daar haar eieren uitbroeden.


Toen gingen we naar de plaatselijke kruidenier. Niet veel meer dan een schuurtje met wat voorraden erin. De familie zat lekker buiten op het houten vlondertje en de jongste telg van de familie liet zich heerlijk vermaken door die "witte"!



Als je rondloopt zie je van alles. Zo ook deze big nose, die van boom naar boom sprong!


En toen kwamen we weer bij het bootje. Zoals je ziet, was mijn "slaapkamer" al klaar voor de nacht gemaakt. Het slaapt trouwens heerlijk zo in de buiten lucht.


De captain. Hij en de kok en de gids slapen onderdeks. En als we naar het toilet moesten wat achter aan de boot was, op een vlondertje boven het water, dan trokken zij zich heel discreet terug naar de voorkant of onderdeks.


We waren op de "black" river. Hier is het water zo helder dat je eigenlijk niet goed kan onderscheiden waar de bush eindigd of waar de waterspiegel begint. Volgens Danson het perfecte moment voor een douche als we dat wilden.

Of we dat wilden? Wat denk je? Al 2 dagen bezweet en 's ochtends was je je met een flesje water, alles plakt, natuurlijk willen we douchen!

De pomp werd aangesloten en in het hokje waar de wc is, hangt ook een douche kop. Daar sta je dan en ga je lekker douchen. Het water was wel wat kouder dan dat we gedacht hadden, but hey, we waren weer lekker fris en een ervaring rijker


Morgen gaan we weer terug. We blijven nog 1 nachtje slapen waar de vuurvliegjes zijn en dan brengt Danson ons naar het piepkleine airportje om vervolgens af te reizen naar Bali.

Eindelijk! Camp Leakey, Kalimantan, Borneo

Het langverwachte oog in oog staan met een Orang Oetang was dan eindelijk daar! Wat gaaf! Wat bijzonder om zo dicht bij wilde apen te staan!


We hebben 3 kampen bezocht die allemaal onder behoren tot Camp Leakey. We hebben dus apen gezien die daar bekend zijn, ze hebben allemaal een naam, maar onderweg hebben we in de bomen ook wilde apen gezien, die niet bekend zijn bij de rangers.


Voor mij was het leukste toch wel de moeders met hun babies. Ze zien er zoooo schattig uit n de moeders zijn zo bezorgd over hun kleintjes. Het zijn net mensen, ik zweer het je. Het blijkt dat we ook genetisch voor 95% over een komen met een Oerang Oetang. Ik had geen idee dat het percentage zo hoog zou zijn. Maar dat verklaart wel waarom sommige mensen zich als apen gedragen.


Dit is een mannetje rond een jaar of 4. Hij kon mega-hoeveelheden bananen in z'n bek proppen om vervolgens hoog in een boom alles lekker te schillen en op te peuzelen.


Deze aap was moe. Hij wilde slapen.


Volgens de rangers was deze moeder met baby "ondeugend". Wat bedoel je daar dan mee? Nou ze kan agressief worden en bijten. Terwijl we deze foto maakten, stonden wij achter een ijzeren deur met tralies!


Deze Oerang Oetang hing in een boom naast ons bootje! Zij was een "wilde" aap. Niet zo duidelijk te zien op deze foto maar wel als je hem vergroot, is dat ze baby bij zich heeft. Volgens Danson is de baby 2 jaar.




En dit is de KING van de troep apen. Hij is de dominante man. Zijn naam is Tom. Heel bijzonder dat we hem tegen kwamen op ons pad, want hij komt eigenlijk nooit meer terug naar het kamp. De afstand tussen ons en hem was zo'n 50 meter. Ik zag hem rennen een boom in, en ik moet zeggen, dat was best eng!

De eerste keer de jungle in!

Een hele bijzondere ervaring mag ik wel zeggen. De dag ervoor waren we al aangekomen natuurlijk en via de grote rivier een zijrivier ingegaan. Daar hebben we nog een paar uur stroomafwaarts gevaren tot dat we een mooi veilig plekje zagen, om de nacht door te brengen.

Onze captain wist precies wat hij wilde. Niet onder bomen aanleggen en dat kwam mij heel goed uit! Ik had al visioenen van een slang die via de boom op mijn bootje kon vallen. Maar gelukkig had de captain hetzelfde gevoel als ik.

In de jungle op zo'n boot is het even behelpen. Geen elektriciteit natuurlijk. Dus je gaat naar bed als het donker wordt, en je staat op als het licht is. Met de kippen op stok dus!
Ik moet zeggen dat Chiel en ik 12 uur achter elkaar prima hebben geslapen. Toen eenmaal de zon opkwam was ik ook klaar wakker. Tanden poetsen en het gezicht wassen met een flesje water, over de railing van de boot. En voor dat we het wisten, had de kok al lekker gebakken eieren met toast en koffie op het dek gezet. Helemaal goed!


Na het ontbijt en nadat de mannen zich hadden gewassen met een emmertje water, voerden we weer verder de stroom af. Het bruine water werd nu zwart maar het was heel helder! Volgens Danson konden we ons vanavond douchen als we dat wilden. Dit water was dan wel zwart maar heel schoon. Het bruine water vond ook hij geen goed idee.

We meerden af bij Camp Leakey. Een onderzoekskamp waar de Oerang Oetang wordt bestudeerd. Ze worden elke dag bijgevoed en dat heeft als voordeel dat ze i.p.v. 1 keer in de 8 jaar een baby krijgen, dat nu naar 1 keer in de 5 jaar is opgevoerd. Goed nieuws want omdat ze met uitsterven bedreigd worden, de jonkies nu met een hoger tempo komen!


Voordat we echt bij de apen konden komen, gingen we eerst een tocht door de bush maken. Door een moeras waar wat planken en rotte boomstronken het pad vormden. De klamme warmte en het feit dat het zo nu en dan regende maakte het even wat moeilijk. Heel slippery zal ik maar zeggen. Maar zeker de moeite waard!

De apen zijn wilde apen die bestudeerd zijn. Ze zijn vrij om te gaan en te staan waar ze willen. Geen kooien, geen kettingen, helemaal niets. Sommige zijn ook de jungle ingetrokken, hebben een eigen "gezin" gesticht en andere blijven toch een beetje in de buurt van het kamp. Ze vinden het contact met de rangers fijn en vinden het ook wel "veilig" om zo dicht in de buurt te blijven.

Ik had verwacht dat het een afgesloten gebied zou zijn, maar nee hoor. Het was geen apenheul.


Als wij op stap gingen, maakten de kok (hierboven, ik weet z'n naam niet meer) en de captain de boot schoon, werd het eten voor bereid, was het bed weer opgeruimd en als we terug kwamen, stonden er heel lief snacks met een flesje water klaar naast de ligbedjes. Het eten was trouwens erg goed wat we kregen. Vers en op de boot bereid!


Heel veel toeristen waren er niet. Het was natuurlijk geen hoogseizoen dus heel af en toe kwamen we zo'n zelfde bootje tegen, met negen van de tien keer nederlanders erop! Als je zo door het oerwoud vaart, heb je echt het idee dat je de enige bent.


En als we vaarden zat Danson naast ons en vertelde over van alles over de apen, de planten, de beesten die we tegen kwamen zoals bv de kikker hierboven. Een hele giftige schijnt het te zijn. Ik geloof het direct!

We kwamen ook kolonies met "Dutch Monkies" of "Big Nose Monkies" tegen. Zij hebben echt een hele rare neus en een grote lange witte staart. Ze sprongen van boom naar boom. Heel veel kleine aapjes en ze maakten een enorm kabaal. Heel gaaf! Ik had ze nog nooit gezien, niet eens op een plaatje!


En 's avonds als het schemer wordt, dan gaan ze allemaal naar de rivier. Daar gaan ze slapen en eten, gezellig bij elkaar. Maar 's ochtends vroeg vertrokken ze dieper de jungle in vanwege de hitte. Ik voelde me echt een ondekkingsreiziger. Zeg maar een Indiana Jones, hihi. Ik kan alleen niet wachten totdat ik echte Oerang Oetangs kon zien, de hoofdreden van deze trip!

Aan de grootste zijriviertjes in dit gebied zie je dit soort huisjes. Het politie bureau! Ze houden onder andere de illegale boomkap in de gaten. Maar ook stropers natuurlijk, bosbranden en lozingen van giftig materiaal. Wij hebben de eerste nacht aangelegd aan deze steiger.

Beloofde filmpje van de "lift"

De jungle in, Kalimantan, Borneo

Na een vermoeiende reis met heel wat heen en weer gevlieg, waren we dan eindelijk geland op Kalimantan. We werden opgehaald door Danson onze gids, van het vliegveld en toen in de taxi naar de aanlegsteiger waar onze boot al lag te wachten.
Daar maakten we kennis met de kok en de captain, de tassen werden aan boord gehesen en toen was het eerst tijd voor de lunch!

Toen we dat op hadden werd de motor gestart en voerden langzaam de rivier af, de jungle in. Langs de rivier zagen we dit huis. Speciaal gebouwd voor de zwaluwen die hun nestjes daarin maken. Die daarna keurig geoogst worden, schoon gemaakt en dat is dan weer een delicatesse die duur verkocht wordt hier in Azie.


De jongens van het dorpje zwommen langs de kade van de rivier. Ik moest er niet aan denken...brr...vies water, en zoals we later ook zagen, vol met waterslangen en krokodillen. Zelfs onze gids vond het te gevaarlijk om het water in te gaan!

De lobby, Yogjakarta, Java

Nog even wat filmpjes uit het hotel in Yogjakarta.

Allemaal over de streep!

Before...


After....


Ik ben weer beretrots! Chiel, Jos, Jesse en Annet hebben vanmorgen vroeg om 7 uur de halve marathon gelopen en gehaald! En dat niet alleen, ze hebben het in een nog betere tijd gedaan dan volgend jaar! Een kwartier eerder!!

De eerlijkheid gebied om te zeggen dat we Pim erg gemist hebben. We hebben zijn voorbereiding gemist, zijn congee (rijstpap), zijn pleisters over de tere lichaamsdelen, zijn perfecte voorbereidde stoelgang. Volgend jaar wel Pim?

En we hebben natuurlijk ook de mobiele eenheid Plasman gemist. De ouders van Jesse stonden vorig jaar langs de route om door te geven waar de mannen ongeveer liepen. Helaas door familie omstandigheden konden ze er niet bij zijn.


Als eerste kwam Annet over de streep! We hadden niet anders verwacht, want ik denk dat Annet de enige was in de groep die serieus getraind heeft. De mannen hebben het de laatste maanden niet of nauwelijks gedaan.


Gevolgd door broerlief Jos! Hier stond hij te poseren voor mij en te wachten op Chiel en Jesse om vervolgens bij de finish volledig op zijn plaatje te vallen. Oeps. Hij had het opstapje even niet gezien! Maar er is geen schade aan lijf en ledematen en hij was zeker niet de enige die het opstapje over het hoofd had gezien.


Als een goed geoliede machine kwamen Chiel en Jesse samen over de streep. Jesse moedigde het publiek aan om te schreeuwen en dat lukte! Ze zagen er allemaal stukken beter uit toen ze over de streep kwamen dan vorig jaar. En leuk om te weten is dat Chiel geen extra bananen nodig had die Jesse ergens moest jatten.








Dit is het bagage-afhaal station. Tienduizenden tassen met persoonlijke items lagen klaar achter de finish. Ik moet zeggen dat dit jaar alles helemaal strak geregeld was. Waarschijnlijk ook omdat de finish was in Victoria Parc in Causewaybay. We konden nu de renners zien aankomen en er was ruimte om rond te lopen en iedereen te kunnen zien finishen. Veel beter!


En toch vertrouwden we het niet helemaal met Jos. Weinig getraind en weer als eerste man van de groep over de streep komen...we hebben hem vanmorgen aan het ontbijt aan een inhalator zien zitten met onbekende inhoud, dus dat kon maar 1 ding zijn: DOPING!


Als je gisteren had gezien hoe ziek Annet eruit zag dan had je nooit kunnen denken dat ze de streep zou halen. Chris, haar chinese collega, heeft vanmorgen met een sms-je afgezegd om 7 uur. "I don't feel well", tjonge wat een watje! Neem een voorbeeld aan Annet Chris!

Allemaal van harte!! Ik ben weer trots en ik weet zeker dat in NL een paar trotse ouders zitten!