Home!

Ik ben er weer. Gistermorgen om 6 uur ben ik geland.

Natuurlijk moesten we voor we vertrokken uit HK eerst een half uur wachten. Dit in verband met de verwachte aankomsttijd in Amsterdam. Dan zouden we voor 6 uur aankomen en dat mag niet. Na 6 uur mag je pas aankomen op Schiphol i.v.m. geluidsoverlast.

De trip ging lekker voorspoedig. Geen turbulentie, geen gedoe. En als je weet dat lekker languit mag liggen, dan scheelt dat een hoop!

Bij aankomst in Amsterdam mochten we helemaal achteraan landen. Voor mijn gevoel zaten we halverwege Lelystad! Tjonge jonge. Ik overdrijf echt niet als ik zeg dat we zo'n 25 minuten hebben getaxied van waar we landden tot aan de gate. Maar goed. Regels zijn regels. En toen we het vliegtuig uiteindelijk mochten verlaten, stond daar zo'n 8 man douane personeel bij de deur van het vliegtuig om gelijk je paspoort te checken!

Een dame van Cathay Pacific vroeg aan mij, 'do they do this everytime?' Ja. Elke keer. Je zou 'God forbit" in NL willen blijven! Nou ja, de lachebekjes van onze Nederlandse trots stonden daar fier en 'fearless' in een lange rij vermoeide passagiers gelijk lastig te vallen.

Na deze eerste hindernis was het lopen naar 'immigration'. Ik zat aardig voorin in de lange rij passagiers dus dat duurde 10 seconden. 'Welkom thuis!', zei de man.

Toen naar de bagageband. Dat duurde langer dan verwacht. De hal stond vol en iedereen probeerde vooraan bij de band te staan. Op een gegeven moment kreeg ik telefoon van Lody. 'Ben je er al?', vroeg ze. Ja ik ben er al een uur!!! Maar de koffer is er nog niet! Ik vind dat toch echt een slechte ervaring, wachten op je koffer op Schiphol. Dat duurt eeuwen! Ik kom nog wel eens ergens, maar Schiphol spant echt de kroon qua tijd die ze nodig hebben om je koffer uit te laden!

Enfin, kwart over 7 liep ik met mijn koffers de hal uit en wat een verrassing, daar stonden Lody en Simone met naambordje! Wat gezellig en wat lief dat ze daar in de vroege morgen stonden! We hebben lekker een kopje koffie genomen en daarna ging Simone weer naar huis. Ze moest nog werken ook! En Lody en ik gingen richting Druten.

Linn en Ben stonden al te wachten! Wat heerlijk om ze weer klem te knuffelen, hihi. Lody vertrok weer, ook zij moest werken, en wij hebben de kerstboom opgezet.

De boom is weer wit. Net als alle voorgaande jaren. Alleen hebben we hier en daar knuffels in de boom zitten. Vond Ben leuk. Voor het effect! En als gespreksonderwerp. Nou ja...

Natuurlijk hebben we 's avonds een frietje gegeten met een kroketje. Heerlijk! En toen was het voor mij, vechten tegen de slaap. Ik heb echt mijn best gedaan maar om 9 uur lag ik op bed. Ik kon niet meer! Heerlijk geslapen en ik werd herboren wakker! 4 uur 's ochtends! Ach, ik heb alle lichtjes weer aangedaan, een kopje koffie gezet en een bruine boterham met kaas gegeten. En nu zit ik lekker op de bank te genieten van thuis zijn! Heerlijk!

Naar NL!

Eindelijk is de dag aangebroken! Heerlijk. Lekker op kerstvakantie naar NL. Ik vlieg vanavond in mijn eentje want Chiel komt pas de 21ste december. Hij is erg druk en de aankomende week heeft hij alleen maar klant-bezoek gepland staan. Tja...

Om de dag te breken zijn we vandaag naar Ap Lei Chau gegaan. Zeg maar de verticale woonboulevard van Hong Kong. Gevestigd in een gebouw van 28 verdiepingen. We wilden naar wat dingetjes kijken.

Omdat ons nieuwe flatje beduidend groter is dan wat we nu hebben, kunnen we straks een echte bank aanschaffen. En omdat we een groot balkon krijgen, wilden we kijken naar een tuinsetje om te eten EN een tuinsetje om lekker op te zitten. En Chiel wil zo'n grote BBQ! En wonder boven wonder is daar een enorm aanbod van. Als we weer terug zijn in HK kunnen we het eens rustig bekijken en uitzoeken.

Straks gaan we nog lekker eten. Voor de laatste keer in 2011 een Peking eendje denk ik. Yammie! Daarna brengt Chiel me naar het vliegveld en morgenochtend om 06.20 landt de CX 271 op Nederlandse bodem! Ik weet zeker dat ik ga slapen, want ik heb al mijn asia-miles punten ingeleverd voor een upgrade. Kan ik me nu al op verheugen dat straks die stoel he-le-maal plat gaat!

In ieder geval het volgende postje komt uit Druten. Tot morgen!

Onverwachts!

Afgelopen zondag liepen Chiel en ik naar ons makelaartje. We vonden de flat op Austin Avenue eigenlijk wel heel leuk. We besloten dat we zelf een ikea-keukentje zouden laten plaatsen want die ene wokbrander deed het niet voor ons en we wilden met Joyce een gesprek aangaan of er misschien iets te regelen zou zijn met de verhuurder. Joyce was er niet, het was haar vrije dag, maar haar collega kon ons vertellen dat die flat net was verhuurd. Jammer maar helaas dus. We baalden er toch wel van. Hadden we eindelijk een besluit genomen, is de flat weg! Maar goed. We keken elkaar aan en zeiden tegelijkertijd "...het zal wel ergens goed voor zijn, dan had het zo moeten zijn..."

Het was donderdagmiddag, rond 4 uur toen mijn telefoon ging.
Joyce, de makelaar am apparaat. Of ik vrijdag om 11 uur bij haar op kantoor kon zijn want ze had vandaag een flat met balkon in de verhuur gekregen waarvan ze dacht dat het echt iets voor ons zou kunnen zijn. Ja hoor, zei ik. Ik ben er om 11 uur.

Om 6 uur ging mijn telefoon opnieuw. Rina. Ze wilde vrijdag naar TST afreizen en of ik misschien zin had om mee te shoppen. Tuurlijk. Gezellig. Ik moet alleen om 11 uur bij de makelaar zijn. Of Rina misschien zin had om mee te gaan om een flat te bezichtigen. Chiel kwam thuis van het werk. Verteld dat Joyce had gebeld. Jammergenoeg kon hij niet mee. Hij werd vrijdag in Shenzhen verwacht.

Vandaag, vrijdag dus, stond Rina keurig op tijd voor de deur. Joyce belde ook. Zij zou een kwartiertje later zijn dan afgesproken en of ik misschien naar de flat zou kunnen komen. Hilton Towers in TST-east! Oh...Hilton Towers...is dat niet op dat pleintje bij het Thaise restaurantje waar je lekker buiten kan zitten? Ja, zei Joyce. Dat is de plek!

Terwijl we naar de flat liepen zei Rina 'Doe nou niet enthousiast. Dan kunnen we misschien de huurprijs drukken!' Goed plan Rina, dacht ik nog. Maar terwijl de voordeur open werd gedaan door de huurder die er nu nog in woont, mijn oog op de ruime en lichte woonkamer viel en ik het enorme balkon, achter de glazen harmonicadeuren zag, was ik in 1 klap dat plan vergeten!

Ik moet dit hebben Rina! Echt! Heb je die enorme keuken gezien? En dat belachelijke grote balkon? En het overkapte balkon achter de keuken? en die prachtige vloer? En die airco waar ook verwarming inzit? Als een stuiter bal hobbelde ik van links naar rechts door het appartement. Ok, het is lekker ongezellig ingericht en het licht is van dat afgrijselijke witte licht, maar dat is te veranderen! De makelaar zag wel dat ik erg gecharmeerd was van deze flat. "Als je het wat vind, probeer dan vandaag tot een besluit te komen, want er is gisteren ook iemand wezen kijken die geïnteresseerd is."

Ik hing gelijk met Chiel aan de telefoon. Dit is 'm Chiel! Hier hebben we op gewacht! En lieve Rina liep door de flat en bekeek alles met een kritisch oog. Zij was het die zag dat er 2 enorme koelkasten achter elkaar in de keuken stonden. Dat er 2 spoelbakken waren en dat er een inbouw fornuis op gas in de keuken stond! Ik zag alleen maar 'ruim, licht en balkon'!

'Doe maar een bod!' zei Chiel. En zo geschiede. Ik gaf aan dat ik 3000 hkd onder de vraagprijs wilde betalen. Joyce belde met de verhuurder en die zei 'het geld maakt me niets uit, ik wil weten wat voor mensen het zijn!' Er werd een afspraak gemaakt om 6 uur. Dan zou Chiel erbij kunnen zijn. We namen afscheid en Rina en ik gingen de stad in. Het werd een hele gezellige middag!

Bij Starbucks kan je koffie drinken of je doet effe een tukkie!

Om 6 uur zaten Chiel en ik bij de makelaar. De verhuurster en haar man liepen ook net binnen. Een gepensioneerd echtpaar. Ze hadden deze flat voor hun dochter gekocht maar de dochter wilde liever achter in Kowloon wonen. Dichter bij haar werk. En daarom verhuurden ze de flat nu. Na een kwartiertje gezellig gebabbeld te hebben werden de papieren in orde gebracht. Ze gingen akkoord met ons bod! En we kunnen er per 1 februari in!

Wat een opluchting. Voordat we terug gaan naar NL hebben we een flat met een balkon en de huurprijs zit in budget. Wat wil een mens nog meer? Nou 1 dingetje. Een BBQ! Kunnen we eindelijk bbq-en op ons eigen balkon!

Flashy

Ik ging dus net naar mijn stationary-mannetje. Oftewel het mannetje met kantoorspullen. Klein winkeltje vol gepropt met papier en paperclips en de laatste weken dus ook met kerstspullen compleet met kerstman! Hele aardige mensen werken daar en al sinds het prille begin van ons leven in HK, komen we bij dit mannetje de print cartridges, papier, envelopjes en pennen halen.

We kijgen steevast 'company'- korting op alles en soms krijg ik ook een cadeautje. Heel erg lief. Ik maak een praatje, 'goh wat is het weer koud vandaag' bedank vriendelijk voor het cadeautje en vervolg mijn weg naar huis. In de meeste gevallen vervang ik de cartridge, leg de enveloppen op hun plek, mik het cadeautje ergens in een hoek van mijn bureau en vergeet het vervolgens.

Maar ik moest net een briefje schrijven. Alle pennen lagen dus niet meer op hun plek, maar ineens zag ik uit mijn ooghoeken het cadeautje van het mannetje. Een prachtige wit met roze pen en op de top een bedeltje in de vorm van een walvis. Precies...waarom?...enfin...
Ik begon te krabbelen en ineens begint de pen te knipperen met rode lichtjes! Ik bedoel maar! Het wordt steeds beter! Het is zo tacky dat het gewoon weer leuk is!

Denk nou niet dat deze pen een uitzondering is. Dat ik deze pen kreeg omdat het mannetje van die verschrikkelijke tacky pen af wilde. Oh nee. Ik denk dat het grootste deel van het HK kantoor personeel in het bezit is van zoiets. Maar mocht het licht uitvallen, dan heb ik een lampje! Moet ik alleen wel blijven schrijven...anders doet 'ie 't niet...

Memory

Gistermiddag ben ik gaan lunchen met Ryanne. Heerlijk bijgepraat en gegeten. We hadden elkaar echt al maanden niet gezien. Ik druk, zij druk. Nou dat is eigenlijk een understatement. Zij heel erg druk!

Want Ryanne heeft zich geworpen op een eigen zaakje. En in dat zaakje gaat ze Hong Kong souvenirs verkopen. Haar eerste project was een memory spel met hoogtepunten van Hong Kong. Waar ze de tijd vandaan haalt is me echt een wonder maar feit is dat haar eerste project klaar is en dat de verkoop gestart is.

De grap is dat ik ook een ieniemienie beetje heb meegewerkt aan haar project. Voor het memory spel had ze namelijk 40 foto's van Hong Kong nodig. Na een oproep over de mail kon ik haar met een paar foto's helpen. En als beloning werd mijn naam genoemd in het foldertje wat bij het spel wordt geleverd. Grappig toch?

Hier in Hong Kong verkoopt ze het spel momenteel op de kerst beurzen maar voor wie dit leuke aandenken wil kopen en niet in HK woont, hierbij het email adres info@thinqhongkong.com

Dus dat was gistermiddag.

Gisteravond ben ik met Jos gaan eten. Lekker sushi. Hij wilde namelijk na het eten even kijken op de baby afdeling van Ocean Terminal. Irma en Jos hebben een schattige wieg gezien die je kan ophangen aan het plafond. En in Ocean Terminal is een verkooppunt van deze wiegjes. Jammer genoeg konden we geen 'live'-wiegje zien. Wel in een folder maar dat telt niet. Dus onverrichter zake zijn we weer naar huis gegaan. Jammer!

na werktijd aan het werk in het hotel in Shanghai

En aan het eind van de middag komt Chiel weer thuis! 3 Dagen Shanghai was het deze keer. Hij vind het erg leuk om op het Shanghai-kantoor te zijn en te zien hoe de mannen werken en hoe goed alles loopt. Maar tussen ons gezegd en gezwegen, dat op en neer gereis komt 'm de neus uit! Ook al is het 'maar' 2,5 uur vliegen.

In ieder geval is hij vanavond weer lekker thuis en kunnen we nog even genieten van de 4 avonden dat we samen zijn voordat ik naar NL vlieg!! Ja zondagavond is het zover!

Typisch

Soms kijk je naar boven en dan zie je de meest vreemde dingen. In dit geval een gevalletje 

 aircootje slopen de 'Hong Kong Way'!

Bijzonder is dat de stekkerdoos gezekerd is zodat het, mocht het vallen, niet helemaal naar beneden valt. Kijk nu even naar de jongeman die een airco berijdt...Geen veiligheidstouw te vinden!

Pakjesavond

Vorig jaar zagen we foto's van de familie Grolle op hun website. Ze vierden Sinterklaas compleet met surprises en gedichten, en de foto's waren geweldig! Er was echt tijd en aandacht besteed aan die surprises. We complimenteerden de familie en ineens vroegen de kids 'doen jullie volgend jaar ook mee?' Daar hoefden we niet lang over na te denken, 'Tuurlijk!' zeiden we.

Maar zo'n jaar gaat best snel voorbij en voor je het weet is het alweer december. Gistermiddag was het  zo ver. We konden afreizen naar Tai Po met onze surprises plus gedichten onder de arm, om Sinterklaas te vieren bij de familie Grolle. Deze afspraak stond al een tijdje en de lootjes waren al in oktober getrokken. Over goede voorbereiding gesproken!

Nou moet ik wel zeggen, dat wij, de familie Honig, thuis nooit aan Sinterklaas surprises hebben gedaan. We waren altijd meer 'into the kerstman'. Dus surprises maken is voor ons best een uitdaging. Maar Chiel raakte gelijk geïnspireerd. Hij wist wat hij wilde maken en waar zijn gedicht over zou gaan. Er was maar 1 klein dingetje wat hij over het hoofd had gezien...TIJD!

Daar hadden we de afgelopen weken een tekort aan. Tijd. Chiel vliegt elke week voor een paar dagen naar Shanghai, het is super druk op het werk, klanten komen en gaan. Ja, een chronisch tekort aan tijd.
Ik zag de bui al hangen en heb de 2 surprises gemaakt. Je wil tenslotte wel met iets aankomen.

We werden ontvangen door Zwarte Piet! Kregen een heerlijke home made kwarktaart bij de koffie en de grootte van de surprises die klaar stonden voor de open haard, waren imposant! Wauw!

 

Van een bont-gemaakte Blackberry, tot een zelfbedacht spel (die we hebben gespeeld!), van een bak-fiets tot een drakenhoofd, tot een sleutel, van een rommeldoos tot een giraffe!

 Ik bedoel niet zo'n klein in elkaar gerommelde giraffe, nee we hebben het hier over ruim 2 meter giraffe! T'is dat hij door z'n hoeven was gegaan en nu wat kleiner was maar echt geweldig!

 

Na de cadeautjes gingen we met z'n allen aan de lasagne en toen was het voor ons weer tijd om richting TST te gaan. De drukke weken hadden hun tol geëist...we zijn gelijk in slaap gevallen!

De laatste dag en de verjaardag van Jos!

De tijd vliegt! Zo kijk je uit naar 4 dagen met John en Hildegard door HK lopen, en voor je het weet, zitten ze alweer op het vliegtuig terug naar huis!

Donderdag avond hebben we heerlijk gegeten met z'n viertjes bij Wooloomooloo Prime. Gevestigd bovenin het winkelcentrum The One. Het uitzicht was waanzinnig! Hildegard bleef een beetje terughoudend vanwege hoogtevrees, maar hoe langer ze daar zat, hoe beter het ging!

De laatste dag, vrijdag, hebben we doorgebracht in SoHO. Over Hollywood road naar de Tempel.

Prachtige tempel met heel veel wierook. Wij hebben ook ons steentje bijgedragen en voor iedereen een wierookje gebrand!

 

En toen gebeurde het onmogelijke...John en Hildegard brachten mij op een plek die IK, jazeker IK, nog nooit had gezien! Hoe bijzonder is dat! We staken de straat over bij de tempel, liepen het trapje naar beneden en ineens stonden we op een autovrije straat met allerlei kraampjes vol met antiek en oude meuk. Super!

We hebben op ons gemakkie alles bekeken, nog leuke aankopen gedaan en zijn verder gaan lopen richting Sheung Wan. Daar hebben we geluncht in een restaurantje waar we de enige blanken waren. We hebben vreselijk gelachen maar alles in 2 zinnen opschrijven is niet mogelijk. Je had erbij moeten zijn, zeg maar.

Na SoHO kwamen we terecht in de IFC. Tijd voor een bakkie en een toiletbezoek. Nog wat rond gelopen en geshopt, de ferry weer op naar TST en toen was het toch echt tijd voor een wijntje. Het werd Spasso deze keer. Helaas hadden ze een private party, maar wij mochten binnen zitten naast de tafel met borrelhapjes waar we enorm van hebben genoten!

Rond 6 uur liepen we weg. John en Hildegard wilden nog even naar de K11, en ik wilde het cadeau ophalen voor Jos. De manager van Spasso stond ineens achter ons op de roltrap en tot mijn grote verbazing kreeg ik een kerstcadeautje overhandigd! 4 Verzilverde servetringen! Lief...

Om 7 uur zijn we gaan eten bij Busy Suzie. Het was de verjaardag van Jos! 35 Jaartjes! We hadden met z'n allen besloten om Jos een pracht van een draagzak te geven voor de aanstaande baby die op komst is, met een racestreep!

Het eten was zalig trouwens, erg gelachen met z'n allen en toen was het half tien. Tijd voor John en Hildegard om te vertrekken naar het vliegveld. Even later zijn wij ook naar huis gegaan...

Het was gezellig!

Gokken

Gisteravond zijn we naar de paarden races geweest in Happy Valley. Het was heel erg leuk om te zien en om mee te maken.

Natuurlijk moesten we een gokje wagen maar na 2 keer echt totaal mis te hebben gegokt geloofden John en ik er niet meer in. We vonden het wel goed zo. Hildegard niet. Ze had er het volste vertrouwen in dat de derde ronde rijkdom zou brengen!

Ze had namelijk een strategie. Ze keek naar de paarden die in werden geshowd in de paddock. Als het paard haar aankeek, dan wilde ze op dat paard een gokje wagen. Raar maar waar. En nummer 8 keek haar echt in de ogen aan!

Het werd nog even spannend toen de rij voor de kassa waar ze stond niet opschoot. Je mag namelijk niet meer inleggen als de race is begonnen. Precies op tijd was ze aan de beurt om haar 20 hkdollar  in te leggen. En jazeker, Hildegard won! Nummer 8 kwam als eerste over de streep!