De eerste keer de jungle in!

Een hele bijzondere ervaring mag ik wel zeggen. De dag ervoor waren we al aangekomen natuurlijk en via de grote rivier een zijrivier ingegaan. Daar hebben we nog een paar uur stroomafwaarts gevaren tot dat we een mooi veilig plekje zagen, om de nacht door te brengen.

Onze captain wist precies wat hij wilde. Niet onder bomen aanleggen en dat kwam mij heel goed uit! Ik had al visioenen van een slang die via de boom op mijn bootje kon vallen. Maar gelukkig had de captain hetzelfde gevoel als ik.

In de jungle op zo'n boot is het even behelpen. Geen elektriciteit natuurlijk. Dus je gaat naar bed als het donker wordt, en je staat op als het licht is. Met de kippen op stok dus!
Ik moet zeggen dat Chiel en ik 12 uur achter elkaar prima hebben geslapen. Toen eenmaal de zon opkwam was ik ook klaar wakker. Tanden poetsen en het gezicht wassen met een flesje water, over de railing van de boot. En voor dat we het wisten, had de kok al lekker gebakken eieren met toast en koffie op het dek gezet. Helemaal goed!


Na het ontbijt en nadat de mannen zich hadden gewassen met een emmertje water, voerden we weer verder de stroom af. Het bruine water werd nu zwart maar het was heel helder! Volgens Danson konden we ons vanavond douchen als we dat wilden. Dit water was dan wel zwart maar heel schoon. Het bruine water vond ook hij geen goed idee.

We meerden af bij Camp Leakey. Een onderzoekskamp waar de Oerang Oetang wordt bestudeerd. Ze worden elke dag bijgevoed en dat heeft als voordeel dat ze i.p.v. 1 keer in de 8 jaar een baby krijgen, dat nu naar 1 keer in de 5 jaar is opgevoerd. Goed nieuws want omdat ze met uitsterven bedreigd worden, de jonkies nu met een hoger tempo komen!


Voordat we echt bij de apen konden komen, gingen we eerst een tocht door de bush maken. Door een moeras waar wat planken en rotte boomstronken het pad vormden. De klamme warmte en het feit dat het zo nu en dan regende maakte het even wat moeilijk. Heel slippery zal ik maar zeggen. Maar zeker de moeite waard!

De apen zijn wilde apen die bestudeerd zijn. Ze zijn vrij om te gaan en te staan waar ze willen. Geen kooien, geen kettingen, helemaal niets. Sommige zijn ook de jungle ingetrokken, hebben een eigen "gezin" gesticht en andere blijven toch een beetje in de buurt van het kamp. Ze vinden het contact met de rangers fijn en vinden het ook wel "veilig" om zo dicht in de buurt te blijven.

Ik had verwacht dat het een afgesloten gebied zou zijn, maar nee hoor. Het was geen apenheul.


Als wij op stap gingen, maakten de kok (hierboven, ik weet z'n naam niet meer) en de captain de boot schoon, werd het eten voor bereid, was het bed weer opgeruimd en als we terug kwamen, stonden er heel lief snacks met een flesje water klaar naast de ligbedjes. Het eten was trouwens erg goed wat we kregen. Vers en op de boot bereid!


Heel veel toeristen waren er niet. Het was natuurlijk geen hoogseizoen dus heel af en toe kwamen we zo'n zelfde bootje tegen, met negen van de tien keer nederlanders erop! Als je zo door het oerwoud vaart, heb je echt het idee dat je de enige bent.


En als we vaarden zat Danson naast ons en vertelde over van alles over de apen, de planten, de beesten die we tegen kwamen zoals bv de kikker hierboven. Een hele giftige schijnt het te zijn. Ik geloof het direct!

We kwamen ook kolonies met "Dutch Monkies" of "Big Nose Monkies" tegen. Zij hebben echt een hele rare neus en een grote lange witte staart. Ze sprongen van boom naar boom. Heel veel kleine aapjes en ze maakten een enorm kabaal. Heel gaaf! Ik had ze nog nooit gezien, niet eens op een plaatje!


En 's avonds als het schemer wordt, dan gaan ze allemaal naar de rivier. Daar gaan ze slapen en eten, gezellig bij elkaar. Maar 's ochtends vroeg vertrokken ze dieper de jungle in vanwege de hitte. Ik voelde me echt een ondekkingsreiziger. Zeg maar een Indiana Jones, hihi. Ik kan alleen niet wachten totdat ik echte Oerang Oetangs kon zien, de hoofdreden van deze trip!

Aan de grootste zijriviertjes in dit gebied zie je dit soort huisjes. Het politie bureau! Ze houden onder andere de illegale boomkap in de gaten. Maar ook stropers natuurlijk, bosbranden en lozingen van giftig materiaal. Wij hebben de eerste nacht aangelegd aan deze steiger.

Beloofde filmpje van de "lift"

De jungle in, Kalimantan, Borneo

Na een vermoeiende reis met heel wat heen en weer gevlieg, waren we dan eindelijk geland op Kalimantan. We werden opgehaald door Danson onze gids, van het vliegveld en toen in de taxi naar de aanlegsteiger waar onze boot al lag te wachten.
Daar maakten we kennis met de kok en de captain, de tassen werden aan boord gehesen en toen was het eerst tijd voor de lunch!

Toen we dat op hadden werd de motor gestart en voerden langzaam de rivier af, de jungle in. Langs de rivier zagen we dit huis. Speciaal gebouwd voor de zwaluwen die hun nestjes daarin maken. Die daarna keurig geoogst worden, schoon gemaakt en dat is dan weer een delicatesse die duur verkocht wordt hier in Azie.


De jongens van het dorpje zwommen langs de kade van de rivier. Ik moest er niet aan denken...brr...vies water, en zoals we later ook zagen, vol met waterslangen en krokodillen. Zelfs onze gids vond het te gevaarlijk om het water in te gaan!

De lobby, Yogjakarta, Java

Nog even wat filmpjes uit het hotel in Yogjakarta.

Allemaal over de streep!

Before...


After....


Ik ben weer beretrots! Chiel, Jos, Jesse en Annet hebben vanmorgen vroeg om 7 uur de halve marathon gelopen en gehaald! En dat niet alleen, ze hebben het in een nog betere tijd gedaan dan volgend jaar! Een kwartier eerder!!

De eerlijkheid gebied om te zeggen dat we Pim erg gemist hebben. We hebben zijn voorbereiding gemist, zijn congee (rijstpap), zijn pleisters over de tere lichaamsdelen, zijn perfecte voorbereidde stoelgang. Volgend jaar wel Pim?

En we hebben natuurlijk ook de mobiele eenheid Plasman gemist. De ouders van Jesse stonden vorig jaar langs de route om door te geven waar de mannen ongeveer liepen. Helaas door familie omstandigheden konden ze er niet bij zijn.


Als eerste kwam Annet over de streep! We hadden niet anders verwacht, want ik denk dat Annet de enige was in de groep die serieus getraind heeft. De mannen hebben het de laatste maanden niet of nauwelijks gedaan.


Gevolgd door broerlief Jos! Hier stond hij te poseren voor mij en te wachten op Chiel en Jesse om vervolgens bij de finish volledig op zijn plaatje te vallen. Oeps. Hij had het opstapje even niet gezien! Maar er is geen schade aan lijf en ledematen en hij was zeker niet de enige die het opstapje over het hoofd had gezien.


Als een goed geoliede machine kwamen Chiel en Jesse samen over de streep. Jesse moedigde het publiek aan om te schreeuwen en dat lukte! Ze zagen er allemaal stukken beter uit toen ze over de streep kwamen dan vorig jaar. En leuk om te weten is dat Chiel geen extra bananen nodig had die Jesse ergens moest jatten.








Dit is het bagage-afhaal station. Tienduizenden tassen met persoonlijke items lagen klaar achter de finish. Ik moet zeggen dat dit jaar alles helemaal strak geregeld was. Waarschijnlijk ook omdat de finish was in Victoria Parc in Causewaybay. We konden nu de renners zien aankomen en er was ruimte om rond te lopen en iedereen te kunnen zien finishen. Veel beter!


En toch vertrouwden we het niet helemaal met Jos. Weinig getraind en weer als eerste man van de groep over de streep komen...we hebben hem vanmorgen aan het ontbijt aan een inhalator zien zitten met onbekende inhoud, dus dat kon maar 1 ding zijn: DOPING!


Als je gisteren had gezien hoe ziek Annet eruit zag dan had je nooit kunnen denken dat ze de streep zou halen. Chris, haar chinese collega, heeft vanmorgen met een sms-je afgezegd om 7 uur. "I don't feel well", tjonge wat een watje! Neem een voorbeeld aan Annet Chris!

Allemaal van harte!! Ik ben weer trots en ik weet zeker dat in NL een paar trotse ouders zitten!

Prambanan complex, Java

Na de Burubodur gingen we op weg naar de volgende tempel. Dus hup de taxi weer in!
Onderweg zagen we een klein tempeltje waar we wierook hebben gebrand, kwamen we bij een sawa aan waar de boeren op het veld bezig waren, gingen we op de foto met een schoolklas die aan het sporten waren op een voetbalveldje, en heeft Chiel even voor Tarzan gespeeld.


Zo'n boer gaat niet zomaar op de foto. Ze willen wel allemaal maar daar moet wel iets tegenover staan. In dit geval konden we hem een sigaretje geven en was hij helemaal blij!


Het Prambanan complex is zeer indrukwekkend. Alleen jammer dat je niet de tempels inmag. Dit omdat de eerste keer door een aardbeving de meeste tempeltjes al ingestort zijn. In 2006 is er nog een aardbeving geweest en dat was de doodsklap. Op de foto zie je achter ons dat er een tempel in de steigers staat. Ze zijn druk met renoveren. Elke steen wordt genummerd, gerenoveerd, desnoods vervangen en weer op de juiste plek gezet. Ze zijn daar nog wel even mee bezig.



Rondom het complex staan kleine huisjes zoals op de foto. Hier zit de beveiliging in. Maar deze beambte trok het niet meer. In diepe slaap verzonken en ik denk "bored out of his mind" ligt hij voor pampus.


Het tempeltje waar we wierook hebben gebrand.


Tarzan....



Aan het eind van de morgen gingen we weer richting hotel. De gids heeft ons nog bij een batik-atelier gedropt, niet omdat we dat graag wilden, maar omdat hij natuurlijk commissie krijgt als er wat verkocht wordt.
Ik kon ondertussen de gids al wel killen want hij was ietwat irritant, maar we hebben het overleefd. Het was heerlijk toen hij eindelijk in z'n auto stapte en weg ging.

Ze hebben wel een strategie ontwikkeld, die gidsen/belboys/kelners/taxichauffeurs enz enz om geld los te peuteren bij de toeristen. Je krijgt natuurlijk alle verhalen te horen over hoe arm ze zijn, hoeveel geld ze hebben gekregen van een Japanse toerist, hoeveel cadeautjes ze hebben gehad van een Noor, dat hij was uitgenodigd voor het diner door Duitsers en elke mobiele telefoon of zonnebril die ze bij ze dragen hebben ze van een toerist gekregen. Met andere woorden:"Wat ga ik van jou krijgen?"

Ik ben daar allergisch voor. Tuurlijk verdienen ze geen vetpot, maar ze hebben allemaal goed geld verdiend aan ons. Een gewone taxi bv van het treinstation naar het hotel in Yogjakarta kostte 5000 rupias (50 dollarcent) en wij hebben 200.000 rupia's betaald voor 5 minuten! Dan moesten we voor de trip naar de Burubodur en de Prambanan 300.000 rupia's betalen, maar als je eenmaal in de auto zit hoor je dat natuurlijk de entree er niet bij in zit. Die moet je nog apart betalen en natuurlijk ook voor de gids. Bij elke tolweg houd hij zijn hand op, en ik heb zelfs zijn ontbijt betaald!

Toen hij ons afzette in het hotel liep hij gelijk met ons naar binnen, ging bij ons zitten in de lobby en dronk een cola en at alle pinda's op!! Hij ging maar niet weg totdat bleek dat bij ons geen geld meer te halen was. Ik begrijp het wel maar genoeg is genoeg. Zeker als je weet dat een administratief medewerker ongeveer 800.000 rupia's per maand verdiend. Hij heeft een vierde in 5 minuten verdiend!

De volgende dag mochten we weer om 3.30 am op om naar het vliegveld te gaan, om door te vliegen naar Semarang, dan weer naar Jakarta en dan naar Kalimantan op Borneo. We gaan de jungle in!

Vast in de lift!

Ik ben nog lang niet klaar met mijn reisverhaal maar ik moet effe iets vertellen!

Omdat morgenochtend om 7 uur de start plaats vind van de marathon en Jos, Annet (de zus van Jos), Jesse en Chiel daar aan mee doen, hadden we zo gedacht om met z'n allen een pre-marathon etentje te hebben. Geen gezeur met snel verteerbaar voedsel maar gewoon lekker mexicaans!

En omdat we het vreselijk koud hadden en de maaltijd al snel naar binnen was gewerkt, hadden we zo gedacht om de koffie maar te nemen in het nieuwe hotel bij ons op de hoek. Het Panorama Hotel. Net nieuw, net geopend en een restaurant op de 38ste verdieping! Met natuurlijk een uitzichtje over de haven.

Dus zo gezegd zo gedaan. Suzan en de collega van Annet, Christien en Bram en Kamilla waren ook van de partij, gezellig dus!

Maar om een uurtje of tien wilden we naar huis. Morgen vroeg op en Annet zag eruit als een zielig vogeltje. Snotterig, hoesten al met al de perfecte conditie om eens een halve marathon te gaan lopen.

We stappen dus de lift in met z'n negenen. Nog even gekeken op het bordje: 900 kilo of 12 personen. Dat zat wel goed dus. No problemo.

Alles gaat goed tot verdieping 1! We voelden een schok en we hingen tussen 1 en de begane grond! Dat kan je toch niet verzinnen?! Zitten we met z'n allen vast in de lift!! Eigenlijk nog een godswonder dat we al die jaren nog nooit vast hebben gezeten in een lift...
Maar als je dan toch vast moet zitten, dan maar met z'n allen! Helemaal gezellig!!!

Jesse drukte op het alarmbelletje en vertelde dat we vast zaten. Dat had de man aan de andere kant van de lift al door! I can see you guys on the monitor, zei hij. Please stay calm, don't move and help is on it's way! Dat geeft vertrouwen!!!

We hebben ontzettend gelachen en er zijn ook foto's gemaakt alleen niet door mij. Mijn fototoestel lag nog aan de oplader bij te komen van de 1275 foto's die we gemaakt hadden in Indonesie. De foto's krijgen jullie later te zien.

Enfin, we maakten ons alleen zorgen over 2 dingen:
1. of het snel opgelost zou worden omdat ze de marathon gaan lopen om 7 uur en staand in een lift slapen gaat zo moeilijk
2. het feit dat Jos en Jesse allebei Chili Con Carne hadden gegeten bij de Mexicaan!!

We zijn gered, de Chili Con Carne heeft geen problemen opgeleverd, en de volgende keer als we ooit dat restaurant weer bezoeken, krijgen we gratis koffie!

Nu maar naar bed want over 4 uurtjes sta ik pannekoeken te bakken voor de lopers!

De Burubodur, Java

Chiel met de gids.








Eindelijk heb ik een foto net als Trix!

De trein van Jakarta naar Yogjakarta, Java

Op zondag mochten we weer lekker vroeg op. 4 uur! Dit i.v.m. de treinreis die we zouden maken van Jakarta naar Yogjakarta. Om 8.15 zou die vertrekken maar het station lag op een uurtje rijden en we moesten vroeg zijn om het treinkaartje op te halen. Hmmm....regen...

Deze treinreis zou maar 8 uur duren (!) dus we konden heeeeeel Java eens goed bekijken vanuit de trein. We kregen een plek in de "executive wagon". Dat wil zeggen dat je in ieder geval kan zitten. Dat ze voorbij komen met eten en drinken en dat er een tv aan staat. Het beeld is van bagger kwaliteit maar dat mag de pret niet drukken.

Terwijl we zaten te wachten op het perron, zagen we wat al die kruiers op het station doen. Er komt een trein aan die standaard alle deuren open heeft staan. Dan komt de trein langs en de kruiers springen erin. Ze rennen dan door de coupe's in de hoop iemand aan te treffen die wil dat ze koffers dragen.



Het was super lachen. Je zit in de trein en dan komt er een soort van stewardess langs met nasi goreng. Als je daar zin in hebt, neem je het bordje aan en later komen ze langs met de rekening. 80 cent voor 2 bordjes!

We kregen wel een goed beeld van Java. Overal rijstvelden en de meest prachtige uitzichten. Louky had aan mij gevraagd om foto's te maken van sawa's. Nou Louky, ik heb me best gedaan! Als ik alles op mijn blog heb gezet en de foto's heb uitgezocht komen ze je kant op hoor!

We maakten een paar tussen stoppen op kleine stationnetjes waar de hawkers op het perron hun waar willen verkopen. Pisang goreng, emping, warme maaltijden. Echt lachen.

Rond 5 uur kwamen we aan in Yogjakarta. Klein stationnetje, heel schattig. We namen een taxi (natuurlijk voor te veel geld maar goed) en onze chauffeur bleek natuurlijk ook een gids te zijn! Hoe is het mogelijk, ha ha ha. We hebben hem maar ingehuurd om onze de volgende dag naar de tempels te brengen die we wilden bezoeken.

Het hotel was geweldig. Mooi. Aardige mensen en midden in de stad! We bleken op 5 min. van Malioboro street te zitten. Het centrum van Yogjakarta! Allemaal stalletjes met het meest lekkere indonesische eten maar helaas konden we daar niet gaan eten. Wij hebben geen inentingen gehaald alleen maar malaria tabletten, dus dat was geen goed idee. Als je ziet waar ze alles mee klaar maken en in welk water ze de sla wassen, dan begrijp je waarom we dat maar niet hebben gedaan. Wel heel jammer want aan het eind van de reis bleek hier het enige autenthieke eten te koop te zijn.

De volgende dag werden we weer opgehaald door onze gids. En wederom mochten we om 5 uur(!) 's ochtends klaar staan!! We gingen opweg naar de Burubodur.
We reden in het donker weg want om 6 uur ging het complex open en dan had je het mooiste licht volgens de gids. Later bleek dat we het ook via het hotel hadden kunnen regelen en dat je dan voor een paar cent meer, de zon had zien op kunnen komen voor 6 uur en dan kreeg je het ontbijt boven op de tempel, maar goed. Gedane zaken....

Het was prachtig! Warm, klam, mistig. Ik was diep onder de indruk!

Jakarta, Java

Jakarta 2 febr.


Eindelijk was het zover. Heel vroeg zijn we vertrokken naar het vliegveld waar het super druk was i.v.m. het Chinees Nieuwjaar. We stonden zelfs in de fille voor het vliegveld!
Natuurlijk een up-graadje met dank aan Cathay Pacific en toen waren we echt onderweg naar het land waar mijn ouders en een groot gedeelte van mijn familieleden zijn geboren.

Zou het echt een vakantie vol met herkenning worden? Zou ik echt overal de trassie ruiken?

Aangekomen in Jakarta overviel de klamme warmte ons. In HK was het al aardig koud geworden dus dat was even wennen. Toen bleek dat Jakarta was getroffen door zware regenval en dat de tolweg rondom de stad was ondergelopen en dus gesloten. Het tripje was 20 minuten zou kunnen duren, werd nu een trip from hell van 4 uur!

We hebben ons gesetteld in het hotel waar we de nacht zouden doorbrengen. Mooie kamer met uitzicht op de stad!
Daarna naar het Batavia Hotel wat ooit, met de nadruk op ooit, een prachtig koloniaal punt in de stad heeft moeten zijn. Nu was het vergane glorie. Bijna geen gasten in het hotel, de buurt erom heen was ronduit vies en de rivier bleek een verzamelpunt te zijn van vuilnis. Hmmm....jammer.

We zijn weer terug!!!!

Vanmiddag zijn we met een vluchtje eerder uit Jakarta om 4 uur aangekomen in het koude Hong Kong. Tenminste als je dat vergelijkt met Indonesie.

Ik heb de afgelopen 2 uur alle foto's en filmpjes gedownload op de pc maar ik ga nu eerst even eten met Jos en zijn zus. Natuurlijk ga ik vanavond al aan de slag om alles te vertellen over mijn super reis!

Nog effe geduld!

We zijn er klaar voor!

Pffff... mijn rugzak staat ingepakt. Ik heb een huisapotheek van een plastic tas vol. Je weet maar nooit natuurlijk. ORS, malaria tabletten, dettol-doekjes, spul tegen muskieten, spul als je toch gestoken bent, paracetamol enz enz. 

Gisteravond hebben we gegeten met Bram en Kamilla. Bram heeft voor ons, samen met zijn oud-collega's uit Indonesie, voor ons de trip gepland. We konden nog even van alles door nemen.

Het blijkt dus dat een laptop of zelfs een mobiele telefoon in de jungle geen zin heeft. Jippie! Chiel wilde dat ding al meenemen, want je weet maar nooit...misschien moest hij zijn email wel beantwoorden. Jammer maar helaas! Geen bereik, hihi.

Als we weer in de bewoonde wereld zitten en hebben ingechecked in een hotel, dan lukt het misschien wel om email op te halen in het business center van het hotel, maar zelfs dat is nog niet vanzelfsprekend.

Kijk als je ergens op de Gili's zit, ver weg van het vaste land, dan is het natuurlijk niet mogelijk. Er staan geen antennes midden in het water! Da's nou jammer. Ik vind het prima zo. En ik weet zeker dat de collega's in NL daar alle begrip voor hebben. T'is gewoon niet anders.

We hebben nog wat tips gekregen. Zoals: "Neem je sarong mee, want op het bootje kan je niet douchen in een douche cel. De captain gooit water in een emmer met gaatjes en die hangt hij op dus je staat je dus te wassen op het dekje!" Kijk, daar hebben we wat aan! Dat gaan leuke foto's worden, hihi.

Het is een lange kleine boot. Net zoals je de stoomboot van Sinterklaas tekent. Wij slapen op het dak van de kajuit met een muskietennet erom heen. En de captain en onze eigen kok en de gids slapen in de kajuit. "Prachtig hoor, je ziet vuurvliegjes 's nachts, je hoort de jungle geluiden, je ziet vliegende honden en apen, grote vlinders (wat dus betekent dat er ook grote rupsen zijn!) en je maakt hikingtochten om naar het Orang Oetang Opvangcentrum te gaan".

Minder leuk vond ik het bericht van Bram dat was: "O, ja! Het is het krokodillen seizoen! Ze gaan eieren leggen aan het eind van de rivier waar jullie boot wordt aangelegd! Leuk joh, zie je krokodillen rond je bootje!" Pardon???!!!!

"En je gaat ook van die enorme grote spinnen zien, heel bijzonder. Zorg dat je sokken hebt die je over je broek heen trekt!"

Nee, ik ben helemaal NIET zenuwachtig voor wat gaat komen....

Gelukkig is nu alles geregeld. Is alles betaald en zijn de dames Nila en Sasa (de regelneven uit Indonesie) nu even stil. Van de week kregen we per dag wel 20 emailtjes van hun. En alle emailtjes gingen natuurlijk over geld. Je kan wel zeggen, dat een intercontinentale betaling 3 tot 5 dagen duurt, maar dat geloven ze niet. Dus blijven bellen, sms-en en mailen, zo'n beetje elk uur van de dag. ARGHHHH....Maar goed het is geregeld nu en daar ben ik blij om.

Ik kan me nu iets voorstellen van Jesse's frustraties toen hij naar Indonesie ging, en werkelijk werd plat gemaild en ge-smst door Nila. En die emailtjes gingen dus niet over geld, hihi. Nee, onze Nila zag onze Jesse wel zitten. Helaas voor haar was dat niet wederzijds.

Toen ik Jesse van de week zag, zei hij ook: "Noem in godsnaam niet mijn naam! Anders begint het weer opnieuw!" Geen zorgen, our lips are sealed!

Wel komen we misschien nog Jesse's ouders tegen op de Gili's. Ze zijn ook in Indonesie en eindigen hun trip in hetzelfde hotel! Ik ben benieuwd...

Dit is dus het laatste berichtje en ik denk dat ik pas weer iets kan posten als ik terug ben. 15 Februarie om precies te zijn. Dus gegroet en tot gauw!