Bye bye Lody

We zijn net terug van de Airport Expres. We hebben Lody net uitgezwaaid en nu is ze op weg terug naar NL. Morgenochtend half negen nederlandse tijd komt ze aan.

Afscheid nemen sucks. Echt waar. Maar terug kijkend op de laatste 3 weken kunnen we niet anders zeggen dan dat we een fijne tijd hebben gehad. Maar na 3 weken wil je gewoon in je eigen bed liggen en op je eigen bank hangen. Heel begrijpelijk. Ik wil m'n eigen plekje op de bank ook terug!

Het was misschien niet zoals de vorige vakanties waarin we elke dag bezienswaardigheden gingen bezoeken, nu was het meer relaxed. We zaten meer thuis, bij het zwembad, af en toe shoppen, wat dingetjes bezoeken en niet te vergeten de 5 dagen Kuala Lumpur!

Gisteravond hebben we nog met z'n allen gegeten bij de Vietnamees, stukje gelopen over de boulevard en bij Spasso een drankje genomen. Thuis nog even bij komen in de airco van de klamme hitte en toen ging Lody alvast naar bed. Helaas werd ze later bruut verstoord in haar nachtslaap vanwege een telefoontje van zus Andree. Maar het was wel weer leuk nieuws. Neef Ron uit de USA wil op bezoek komen bij Lody in Tiel!

Vanmorgen was ze al vroeg wakker en nadat we haar kamertje leeg hadden gemaakt is ze naar het zwembad gegaan waar ze de hele morgen heeft gehangen om nog even bij te bruinen. Vanmiddag na de dimsum hebben we haar koffer ingepakt en stond alles klaar voor vertrek. Nog een pizzaatje en toen was het tijd om weg te gaan. En nu is ze weg...
Wij en Therasita zullen haar erg missen! Therasita kreeg alle spullen die niet meer in de koffer paste!

Die ganze familie

Gisteren was de eerste echte dag dat iedereen er was. We hadden met Remy en Rachida afgesproken dat we ze laat in de middag zouden ontmoeten want natuurlijk wilden ze eerst bijkomen van de lange reis.

We zijn met de rest naar Wang Tai Sin gegaan om de grote tempel te bezoeken maar helaas zagen we bij aankomst dat er flink verbouwd werd. Helaas. De grote tempelhal was niet eens te bezichten vanwege de stellages. Maar ach, we hadden nog 5 andere tot onze beschikking. Zoals altijd een bosje wierook aangestoken en toen de Good Wish Garden in. Ik heb nog een leuk dingetje gehaald voor Amanda!

Op de terug weg zijn we naar het hotel gegaan om Remy en rachida op te halen voor een drankje op Knutsfort Terrace. We stonden nog maar naar net buiten of de hemel brak open! Gedver! Regen, regen en nog eens regen en dus van pure ellende maar weer een winkel ingelopen om een nieuwe voorraad parapluus te kopen. Joni zag haar kans waar. Terwijl de rest op zoek was naar parapluus zag zij nog net uit haar ooghoeken wat t-shirtjes liggen! En natuurlijk konden ze daar niet blijven liggen en moesten ze met Joni mee.

Bij Wildfire onder het afdak aan een verkoelend drankje want ook al regende het pijpenstelen, de hitte was er nog steeds! Een paar pizza's erbij als snack en rond 6 uur liepen wij naar huis. Chiel zou om 8 uur thuiskomen uit China (wat natuurlijk toch later werd) en we wilden allemaal droge kleding aandoen. De jongens en Rachida zijn nog even gebleven om bij te praten.

Terwijl we naar buiten liepen om te gaan eten bij Koh-i-nor begon het weer super hard te regenen. In optocht met 8 man tegen de gevel aangedrukt zijn we bij de buurman aangekomen en we hebben daar ontzettend lekker en veel te veel gegeten.

Thuis aan de koffie, met de Wii gespeeld en naar bed. Straks komen de hotelgasten weer aan en gaan de mannen met de pc aan de slag en de meiden gaan shoppen. Rachida werd al helemaal hebberig van alles wat ze zag.

En die vervelende typhoon Goni, die wil maar niet verdwijnen. En er komt weer een ander aan alhoewel de laatste nog lekker ergens bij Japan zit. Er is geen harde wind maar we zitten nog steeds in de regenband die altijd na zo'n typhoon komt. Ik hoop dat het weer binnenkort opklaart... ik kan geen regen meer zien!!

En vandaag is het Lody's hele laatste dag in Hong Kong. Ze heeft het prima naar de zin hier maar stiekum mist ze toch wel Danielle en Jan Willem die zie nu al een tijdje niet heeft gezien. En ze mist haar vrienden die ook allemaal op vakantie waren en nu weer terug in NL zijn. Al met al kijkt ze er nu vreselijk naar uit om morgenavond in het vliegtuig te kunnen stappen richting NL.

Typhoon Goni.

Gistermiddag werd het rond 4 uur T3. De wind werd wat heviger en de buien kwamen wat sneller uit de lucht vallen. De typhoon had nu ook een naam gekregen. GONI. D'as leuk! JONI/GONI.
Het weerhield ons er niet van om eens lekker te gaan shoppen in Mongkok. De eerste dag dat Linn en Joni hier waren liepen we al op dezelfde markt maar vanwege jetlag liepen de meiden gewoon de meeste winkeltjes voorbij!


Nu was de jetlag al op getrokken en opnieuw deze markt bezoeken stond hoog op de verlanglijst. Lody had ook nog wat last minute inkopen te doen. We zijn elk winkeltje ingeweest en Joni ging los! Ze genoten allemaal volop en nadat we echt elk winkeltje hadden bezocht zijn we gaan lunchen in Langham Place.

Daarna terug naar huis. Het begon wat harder te waaien en te regenen. En ik maakte me iets ongerust. Remy en Rachida's vlucht vanuit Dubai zou aankomen om 9.45 uur 's avonds. Niet leuk als er dan T8 wordt uitgeroepen. Ik had al wel gezien dat de typhoon wat aan het afwijken was op internet en niet recht op Hong Kong meer zou afkomen, maar toch...

Nadat we de hele middag met de Wii hadden gespeeld, gegeten hadden bij de Mexicaan, zijn we thuis aan de koffie gegaan. Ik denk dat we om kwart voor 8 weer op de bank zaten, toen ik even ging kijken op het Weather Channel. Shit. Er was een pre-announcement T8 in force gegaan. En we lazen dat ze T8 wilden afroepen om 9.45 uur!

Het zal toch niet waar zijn! Precies dezelfde tijd als de aankomst van Remy en Rachida!
Het vervelende van T8 is dat elke vorm van openbaar vervoer stopt. Dus geen bussen, treinen, taxi's en metro's. En dat is minder als je op de luchthaven staat en naar huis wilt.

Ben en ik besloten dus ook maar om alvast richting airport te gaan. Rond 9 uur stonden we al bij de Starbucks op het vliegveld. Kopje koffie gekocht en we zijn naar buiten gelopen voor een sigaretje. Alle vuilnisbakken waren al weg gehaald. De koffer-wagentjes stonden al aan de ketting. En het waaide heel hard!

We liepen later naar binnen en zagen dat Remy's vliegtuig al geland was en aan de gate stond om 21.19! Pfff... ik was ineens veel geruster! Ze waren veilig geland!

Totaal afgepeigerd en vemoeid maar blij kwamen ze de gate door. Een sigaretje wilden ze roken en toen zagen we dat waar normaal gesproken de rij is voor de taxi's, het ineens volstond met motor-agenten in volledige uitrusting. Hmmm...

De chauffeur die ons in zijn taxi meenam was blij eindelijk naar huis te mogen. Hij begon dan ook als een gek iedereen te bellen onder het rijden, dat hij naar huis kwam. Volgens ons heeft hij de hele familie en alle collega's verteld dat hij onderweg was, want hij zat echt non-stop te bellen! Nou kan ik daar nog wel mee leven, maar die man zat zoooo hard te praten en te schreeuwen door de telefoon dat wij, de klanten, niet eens aan praten toe kwamen! En verder op de Tsing Yi brug reed hij op de middelste baan die was afgesloten voor verkeer!! Ik moest hem even losrukken van zijn belangrijke telefoongesprekken om met handen en voeten hem te vertellen dat hij op een baan reed met een rood kruis!!!

Het zal toch niet gebeuren dat je een landing tijdens T8 overleeft en dan vervolgens tegen een barricade oprijdt op de snelweg!

Eindelijk kwamen we dan aan bij het hotel. Tegenover de tempel op Tempelstreet. Lekker dichtbij. Nadat ze zich hadden opgefrist zijn we naar huis gegaan om een drankje te doen. De rest van de familie stond al te wachten. Een uurtje later wilden ze naar het hotel terug om te gaan slapen want de reis via Dusseldorf en Dubai naar Hong Kong had zijn tol geeist.

Ik liep mee naar buiten om een taxi te scoren. Maar omdat het T8 was, dachten al die taxichauffeurs dat ze ineens mensen mochten gaan afzetten!! Het ritje wat normaal gesproken zo'n 20 dollar kost, was ineens 100 dollar! Afzetters. Maar we hebben er eentje gevonden die voor 50 dollar wilde rijden.

En nu is iedereen wakker, behalve Ben dan. En vanavond als Remy en Rachida zijn uitgeslapen en Chiel weer terug is uit China, dan gaan we gezellig met z'n allen eten.

De familie Honig is weer kompleet!

Jos is weg en dus...jawel een typhoon!

Hoe krijgt die gozer het voor elkaar!

Heeft hij misschien een derde oog? Of is hij in 't geheim misschien een hobby "weervoorspelling" aan het beoefenen? Of voelt hij aan het water misschien dat het tijd is om weg te gaan?

Onvoorstelbaar maar waar. Nadat we 3 dagen zowat zijn weg gesmolten vanwege het abnormale warme weer begon het vanmiddag enorm te waaien, te onweren en te regenen. Het bracht wel wat verkoeling gelukkig. Ik keek op het weather channel en sinds 15.15 was T1 afgeroepen.

Ik vind alles best. een typhoontje meer of minder maakt mij niets meer uit. Ben alleen niet blij met het tijdstip. Morgenavond om 21.45 uur komen Remy en Rachida aan. Ik hoop niet dat ze veel vertraging en/of turbulentie zullen ondervinden of nog erger dat ze ergens anders moeten landen.

Als je naar het kaartje kijkt dan zie je dat de typhoon nu het groene rondje is. En morgen is hij het rode rondje en kort daarop is hij het blauwe rondje. Als je goed kijkt zie je dat het blauwe rondje precies over het rode sterretje valt dat Hong Kong moet voorstellen. Een "direct hit" op Hong Kong. Fijn...

Vandaag zijn we vanwege het superwarme weer meer binnen dan buiten geweest. We hebben nog wel geluncht met Chiel bij Burger King. De meiden en Ben zijn naar huis gegaan en zijn gelijk het zwembad ingesprongen. Lody en ik hebben boodschappen gedaan en bij thuis komst is Lody ook gaan zwemmen en heb ik wat opgeruimd en gekookt. Helaas begon het even later te regenen.

Nu zijn Linn, Joni en Ben naar de bios. En de oudjes zitten voor de tv...met de voetjes omhoog... HEERLIJK!

23 Jaar en 1 dag.

Wat was dat een gezellige verjaardag!

We hebben dimsum gegeten, we hebben geshopt, we hebben een voetmassage gehad, meer geshopt, nog een drankje gedaan, toen naar huis. Toen kwam een enorme taart aan de deur die Martijn had geregeld!

Linn is super verwend op haar verjaardag. Behalve een nachtelijk telefoontje van Martijn, was er ook nog een filmpje en een taart!

Even bijkomen van het superwarme weer (37C) douchen, omkleden en op weg naar Knutsfort Terrace om lekker te eten bij Heaven on Earth.



Daarna nog een drankje in All Night Long en toen begon 't. Een copy van 5 jaar geleden...

De glazen witte wijn leken meer op vazen met witte wijn en voordat we (vooral ik!) er erg in hadden, hadden we allemaal besloten 0m op 6 december de Loop van Angkor Wat te lopen/rennen. Jesse en Chiel en voor het gemak gaan we er ook van uit dat ook Jos (meerderheid van stemmen Jos!) de halve marathon gaan lopen en Bram, Kamilla en ik de 5 kilometer gaan lopen. Vanavond gaan we gelijk in training. Althans de drie laatst genoemden, wat veel bakken we er nog niet van.

We willen Pim ook nog vragen om mee te doen en hopelijk kan Irma ook mee. Dat zou gezellig zijn. En al bakken we er helemaal niets van, dan hebben we in ieder geval een gezellig weekend gehad. Toch?!

Happy Birthday to Linn!

1 augustus 1986.

Precies 23 jaar geleden lag ik in mijn zwempak achter in de tuin te wachten op de dingen die zouden gaan komen. Het was erg warm in NL en specifiek in Steenwijk. Chiel was nog op de kazerne in Havelte maar kon elk moment thuis komen. Arlene liep al rond in huis met Ben en Remy die 3 en 5 jaar oud waren! We waren allemaal in volle afwachting van de nieuwe baby die geboren kon worden!

Die nacht op 2 augustus werd om 2 uur precies, Linn geboren! Een prachtig meisje met een volle bos haar. Iedereen was super trots! We moesten helaas nog wel na de geboorte naar het ziekenhuis omdat het met mij nog niet zo goed ging maar later die dag kwamen Linn en ik terug per ambulance naar ons huis in Steenwijk, waar iedereen stond te wachten.


Linn 2 jaar oud! Ik weet dat ik hier in HK ergens een foto moet hebben van Linn toen ze net geboren was, maar helaas...kan hem niet meer vinden.

En nu is kleine Linn al 23 jaar geworden! How time flies!


Vandaag gaan we helaas zonder Martijn, die trouwens op dit moment aan de telefoon zit met Linn, haar verjaardag vieren. Straks om 12 uur dimsummen, dan gaan we de cadeautjes kopen, daarna een footmassage en vanavond gaan we met Bram, Kamilla, Jesse en Crystal en wij met z'n allen lekker eten bij Heaven on Earth.

Gisteren zijn we trouwens een dagje naar Cheung Chau Island geweest. De "hot weather warning" die was afgegeven door de Hong Kong Observatory klopte! Het was bloedje heet en de zuid chinese zee had meer weg van een heet bad dan dat het verkoeling bracht. We zijn allemaal rood verbrand en we zijn op tijd naar bed gegaan omdat we zo "rozig" waren.

De eerste dag

Gisteren zijn we nadat de hele familie wakker werd en klaar was, naar de markt gegaan. Natuurlijk brandde het geld in de zakken van de dames. En omdat Joni heel slim een paar slippers had ingepakt die met plakband aan elkaar hingen, was het doel duidelijk. Er moesten slippers gekocht worden!

En dat is gelukt! Voor weinig! Net zoals een groot aantal riemen die op de markt hingen! Daarna nog een beetje gewandeld over de Gold Fish Market, koffie gedronken bij Langham Place en toen weer naar huis.

Het voelt wel alsof ze hier al tijden zijn, maar de werkelijkheid is dat ze er pas een nacht waren. De jetlag begint iets op te spelen en de hitte en de enorme luchtvochtigheid helpen niet echt mee om je echt goed te voelen.

Dus een beetje uitgerust voordat Chiel weer thuis kwam en we besloten naar de X-press Tepanyaki te gaan. Heerlijk gegeten en toen kreeg ik last van duizeligheid. Ik ben om half tien naar bed gegaan en ik moet zeggen dat ik er nog steeds last van heb. Al is het niet zo hevig als gisteravond.

Lody loopt ook rond in huis, Chiel is naar het werk maar de rest is nog in diepe rust. Ik denk dat het een rustig dagje wordt...

Muts :))

Natuurlijk moest er Peking Eend gegeten worden. En natuurlijk moest dat bij de huis chinees gebeuren. We liepen naar binnen en werden weer hartelijk verwelkomd. We kregen een mooie tafel en binnen no time stonden alle gerechten dampend op tafel.

Het hoogtepunt was natuurlijk het aansnijden van de eend. En Linn genoot! Eindelijk, na een heel jaar wachten, kon ze het pannenkoekje met lenteuitjes en hoisin saus naar binnen schuiven.

Na het eten een rondje boulevard gedaan, een drankje genomen en toen was het licht uit bij de dames. Ze zaten een beetje daas voor zich uit te kijken maar rond 11 uur was daar niets meer van over. Ze waren weer klaar wakker!

En ze zijn net wakker geworden. 11 uur 's ochtends! En eigenlijk alleen maar omdat ik ze wakker hebt gemaakt omdat Therasita straks komt.

Ik ben vanmorgen weer met Lody gaan power walken. Alles ging goed totdat Lody besloot een andere route te nemen vanwege het natte trottoir. Haar schoenen lijden aan aquaplanning als ze op een nat wegdek loopt, dus zei ze vol zelfvertrouwen: "Ik ga hier rechtdoor. Ik zie je zo!" Ok. Geen probleem. Ik kwam haar inderdaad later tegen. Maar toen we samen weer terug liepen kwam ze hetzelfde natte wegdek weer tegen. "Ik loop weer die andere route hoor!" En weg was ze... Ik vond haar al zo moedig!

Ik heb een kwartier staan wachten op het punt waar we, als het goed was, elkaar weer zouden tegen komen. Er kwam van alles voorbij, maar geen Lody. Ik ben nog even doorgelopen om te kijken of ze verder was gelopen maar nee. Geen Lody te vinden. Na een tijdje zag ik haar eindelijk aankomen. Ze was de weg kwijt geraakt. Een afslag te vroeg genomen en voor ze het wist liep ze tussen de flats van het compound waar we normaal gesproken voor langs lopen. En helemaal de weg kwijt geraakt. In plaats van een kortere route nemen heeft ze 3 keer de afstand gelopen, hihi.

Ze was kapot. Geen puf meer. Finito. En begrijpelijk want het was zinderend heet en vanmorgen scheen de zon volop met daartussen een buitje. Ik heb Lody mee terug gesleept naar huis en nu zit ze voor pampus op de bank. Alhoewel de praatjes weer komen :))

Ze zijn er!

Eindelijk stond de klok op 1 uur. Met goed fatsoen mocht ik naar het vliegveld om Linn en Joni op te halen. En ik zag op internet dat het vliegtuig de wind mee had want ze kwamen een half uurtje eerder binnen dan verwacht.

Chiel was lekker in HK aan het werk gegaan en hij is lekker meegegaan. Ben en Lody hebben boodschappen gedaan zodat we bij thuis komst aan de koffie en taart konden gaan.

Wat duurt het toch altijd lang als je staat te wachten! Meestal komt de crew eerder door de gate dan de passagiers dus wij waren ook opzoek naar de KLM-crew. Nou die zijn niet te missen...groot en blond, zeg maar Hollands welvaren, zeker in vergelijking als de crew van Malaysia Air en Singapore Airlines eerder door de gate komt! Deze slanke dames lopen in traditionele kleding, sarong en sari, op hoge hakjes, met de haren in een wrong, en opgemaakt!

Maar nu kon het niet lang meer duren!! Een kwartiertje later zagen we eerst een gifgroene koffer en daarachter liepen Joni en Linn! Gezellig! De reis is goed verlopen en vanmiddag eerst maar even kalm aan doen. Vanavond gaan we aan de Peking Eend en dan is de vakantie echt begonnen!

SPIERPIJN!!

Na onze enorme sportieve prestatie van afgelopen zondag, kan ik nu met zekerheid mededelen dat wij allemaal krom lopen van de spierpijn!

Het viel in eerste instantie wel mee. En gisteren (maandag) leek het wel mee te vallen. Behalve dan de spierpijn in mijn schouders van het dragen van de rugzak. Net als Chiel die een rugzak vol met drinken en eten meezeulde. Hij zei liefkozend tegen Lody die zeer ontspannen rond liep "don't you worry! De koelies sjouwen wel hoor! Lukt het wel een beetje prinsesje?" Lody maakte net een filmpje maar dat stukje heeft ze wijzelijk niet opgenomen!

We stonden gistermorgen ook vol zelfvertrouwen op de Wii. Na zo'n prestatie kan het toch niet anders dan dat we allebei wat gewicht hebben verloren? Nou niet dus! We waren weer wat aangekomen...Nou ja. Straks gaan we weer power walken.

Gisteravond hebben we Ben opgehaald van het vliegveld. Na 2 weken Singapore is hij weer terug in HK. En hij blijft tot 18 agustus! Het duurde wel even voordat hij eindelijk door de gate kwam kwam lopen omdat de bagage even op zich liet wachten. Maar rond middernacht was hij eindelijk weer "thuis"! En morgen (woensdag) komen Linn en Joni aan! Jippie!! Volle bak in Huize Hong!

Ben heeft een geweldige vakantie gehad en hij was natuurlijk erg blij zijn meissie weer te zien. Hij had ook een geweldige verrassing gekregen van Anisah. Ik mag daar nu nog niets over zeggen maar ook nu kan ik met zekerheid zeggen dat ik GEEN oma wordt en dat er geen trouwerij in het verschiet ligt!

Vanavond komt Chiel weer thuis. Eigenlijk wilde hij pas woensdagavond thuis komen maar de gedachte dat zijn dochter woensdagmiddag al thuis is en dat Ben er ook weer is, kon hij niet aan. In NL is het super rustig vanwege de vakantie en hij komt lekker naar HK toe. En gelijk heeft hij! Je kids maanden achtereen niet zien is best zwaar...

Ook de tickets zijn binnen voor onze trip naar Phuket. We gaan met z'n zevenen! 4 Augustus komen Remy en Rachida, 7 augustus vliegt Lody terug en 9 augustus vliegen we naar Thailand. Jippie!!

Wilson Trail stage 10

Wij houden wel van een stukje wandelen. En Lody leek het ook erg leuk om eens te doen. We besloten om de laatste stage van het Wilson Trail te gaan lopen. Kunnen we het Wilson Trail eindelijk afvinken!

Bijtijds opgestaan, ontbeten en de rugzakken klaar gemaakt. Ook nog naar het weersbericht gekeken en het zou bewolkt zijn vandaag, hoge UV, hier en daar een buitje en ook nog zonneschijn.

Om 10 uur vanmorgen liepen we de flat uit naar het treinstation. Daar de trein gepakt naar Tai Po Market en vandaar met de bus 75K naar Tai Mei Tuk. Kijk ik zie die naam wel op het kaartje maar ik had nog steeds geen idee waar dat dan was. Bij aankomst zagen we pas dat we tegenover het huis van Paul en Amy uitstapten! In ieder geval weten we nu hoe we daar met het openbaarvervoer kunnen komen.

In het boek ' the serious Hiker's guide to Hong Kong' stond dat deze stage 6.8 kilometer zou zijn en 2.50 uur duurde. Er achter stonden 2 schoentjes die aangaven hoe zwaar deze etappe zou zijn. (1 Schoentje = easy rambling. 2 Schoentjes = a fairly challenging walk. 3 Schoentjes = strenuous hiking.) Niet te zwaar en niet te makkelijk. Perfect voor deze zondag!

We begonnen te lopen en vanaf de allereerste minuut was het aanpoten. Hellingen op, gammele trappen van keien gemaakt beklimmen en een brandende zon. Die bewolking die voorspeld was hebben we niet gezien! Er kwam geen eind aan het klimmen! Telkens als je dacht dat je er eindelijk was, dan liep de trap de bocht om en dan mocht je nog meer klimmen. En dat zeker 5 kilometer! Maar ach, de hele trip was 6.8 km dus we waren al flink over de helft...dachten we.

Dus niet. Stage 10 begon ergens boven op een bergkam, en nadat we de 5 km hadden gelopen, begon de stage pas!!! Het was poepie zwaar. En de keien die het pad vormden hielpen niet echt. Het was glad en je kon geen stap zetten zonder niet precies te kijken waar je je voet wilde neerzetten. Maar het was ook echt prachtig om te zien. Veel metershoge bamboe, oude verlaten huisjes, grote keien, watervalletjes en beekjes. Super mooi maar super zwaar. We namen ook veel kleine pauzes om de gezichten af te koelen met het heldere beekwater, wat te eten en te drinken.

Al met al hebben we ruim 13 kilometer gehiked over paden die van glibberige keien was gemaakt en hebben we daar ruim 5 uur over gedaan! Iemand moet die gozer die de boekjes schrijft, vertellen dat die tijden en afstanden echt voor geen meter kloppen!

Lody hield zich helemaal goed. Natuurlijk vond ze het zo nu en dan wel zwaar, maar dat vonden wij ook. De kramp schoot b.v. bij mij vele keren mijn bovenbeen in. En als je eenmaal op zo'n berg zit, dan zal je er ook weer vanaf moeten. T'is niet anders. Maar we waren echt trots op haar!

Rond 4 uur liepen we eindelijk de "bebouwde" wereld in. D.w.z. 8 hakka-woningen waarvan de helft zeker verlaten was. Gelukkig konden we daar weer water kopen en duurde het nog een kwartiertje voordat we de hele stage hadden afgerond.

Er stond geen welkomst committee, er was geen rode loper uitgerold, en niemand stond de lopers op te wachten met een kopje thee, maar de wetenschap dat we vanaf Stanley op Hong Kong Island, tot aan de buitenste grens van Shenzhen in 10 stages hadden gelopen, was toch wel iets om trots op te zijn!