Shanghai

We zouden om 9 uur vliegen naar Shanghai. Nog effe inchecken, van hier naar het vliegveld, ontbijten (ook niet onbelangrijk) kortom om half 6 ging het wekkertje. De tas stond al klaar, laatste dingen er nog in gepropt en we liepen zowaar voor op het schema!

Buiten verliep het ook al zo gunstig. We stonden koud op de hoek van de straat toen er al een taxi voor ons stopte. Perfect! Binnen no time reden we al buiten het centrum. Hij ging van de linkerkant in een streep naar de rechter rijbaan en daar kwam hij ook niet meer van af. Dat belooft een snelle rit te worden! Mooi!
Onze chauffeur was erg druk. Zijn krant op de passagiersstoel waaide op, het raam moest dicht gedraaid worden, z'n mobieltje ging af, alles kwam tegelijk...ook de politie!



We mochten de politieagent op de motorfiets volgen naar een afslag. We hadden de veiligheidsgordels om dus aan ons lag het niet. Chauffeur mocht uitstappen, zijn rijbewijs laten zien en naar wat wij konden begrijpen ging het erom dat de beste man steeds rechts bleef rijden. En da ma nie! Na de bekeuring geschreven te hebben, mochten we weer door naar het vliegveld. De chauffeur verontschuldigde zich wel tien keer "Solly, solly, solly"



Bij aankomst in Shanghai werden we weer even met de neus op de feiten gedrukt.
Een freakin' 6 graden!! D'as koud!! Gelukkig had de taxichauffeur de auto al lekker opgewarmd. De geur van noedels, zachte geniepige scheetjes en sigaretten kwamen ons al tegemoet. Gedver. Toen we instapten keek ik eens om me heen. "Gewoon blijven zitten Chiel, niet schuiven en nergens aankomen dan heb je de meeste kans om geen enge ziekte's op te lopen!" Deze auto had voor het laatst een sopje geroken toen hij door de importeur was afgezet op de kade in China, zo'n 15 jaar geleden! Bah! De prachtige stoelhoezen konden dat niet verbloemen.

Deze chauffeur had geen haast. Lekker kalm aan, geen gestress, ik vond het prima zo. Mijn laatste ervaring in Shanghai met een taxichauffeur die 4 keer in slaap viel achter het stuur met ons erin stond nog helder op mijn netvlies. We hoorden wel van die alarmpiepjes in de auto maar we konden niet echt lokaliseren waar die piepjes nu vandaan kwamen. Totdat de taxi langzaam maar zeker de oprit van een tankstation opreed! Shit! De bezine was gewoon op!
De chauffeur had nog steeds geen haast. Dat de teller gewoon doorliep maakte hem niets uit. Effe tanken, de benen en armen strekken, wat gymnastiekoefeningen doen naast de auto en toen was hij er klaar voor! Nu had hij schijnbaar wel haast want we reden met hoge snelheden slalommend van links naar rechts over de snelweg...



Godzijdank stonden we na een halfuur bij het hotel. Niet de Howard Johnson dit keer, maar het Rendezvous Hotel. Ze verzinnen wat namen hoor die Chineesjes. Dit hotel staat een stuk dichter bij het kantoor en dat is ook wat waard. Ingechecked en op naar de 13de verdieping. Helemaal achter in de gang was onze kamer. Mooie ruime kamer trouwens. Ik moest ontzettend naar het toilet, ik liep gelijk de badkamer in. Deed de schuifdeur dicht en voelde me intens opgelucht...toen ik ineens Chiel in zijn gezicht keek!! Wat?!!!

Ik ben echt niet preuts maar enige privacy op een badkamer is toch niet teveel gevraagd?!
Ik weet niet wat dat is met die Chinezen maar ze maken dus een badkamer (een mooie badkamer met apart bad, wastafels, een toilet en een douchecel) en precies voor het toilet en de glazen douchecel maken ze een kamerhoog raam van 1 meter breed! Vanaf het bed kan je zo de badkamer in kijken en genieten van al het moois wat voorbij komt! Heerlijk!



Later zijn we naar het kantoor gegaan. Paul en zijn gevolg ontmoet en later kwam Nuan ook. Ik ben met Nuan wat gaan lopen en de Carrefour ingegaan. Super winkel! 's Avonds lekker Thais gegeten bij het hotel om de hoek en vanmorgen toen Chiel weer naar kantoor ging, hebben Nuan en ik een heerlijke verjaardagstaart gekocht voor onze Paul! Het was vandaag 33 jaar geleden dat onze Paul ter wereld kwam. Hij vond het stiekum toch wel leuk dat we er waren op zijn verjaardag.



Rond 12 uur zijn Chiel en ik weer de taxi ingestapt naar Pudong Airport. Deze keer heb ik gewoon mijn ogen stijf dicht gehouden in de taxi want deze man reed als een waanzinnige! Hij scheurde van links naar rechts, stopte op het allerlaatste moment, had er verschrikkelijk veel genoegen in om juist de kleine gaatjes te vinden om in te halen, sneed iedereen af en maakte van elke bocht in de weg een kuipbochtje. Ik was erg blij toen ik uit mocht stappen...

We konden ook nog een paar vluchten eerder naar Hong Kong terug. Zalig. Weer lekker naar huis. Dat er ontzettend veel turbulentie was, dat het vliegtuig op en neer en heen en weer ging, dat we een halfuur hebben omgevlogen om onweer te omzeilen, dat we dus ook een halfuur vertraging hadden hierdoor, dat de bliksem links en rechts van het vliegtuig flitste...dat nam ik graag op de koop toe...

Morgen naar Singapore!

Shanghai en Singapore

Echt heerlijk dat Irma hier nu is! Ze komt natuurlijk voor Jos maar Jos is overdag aan het werk, en ik niet! We zijn al 2 dagen flink aan het shoppen, hihi. Koffie drinken, lunchen, zeg maar alles wat "Sylvie" en "Estelle" ook doen! Lekker hoor.

Morgen ga ik met Chiel voor 1 nachtje naar Shanghai. Effe bij Paul op bezoek. Ook leuk! Minder leuk is dat het daar nu tussen de 4 en 8 graden is! Ik heb net de dikke truien maar weer uit de kast getrokken. Moet ook zeggen dat het hier In Hong Kong nou niet echt warm is. Rond de 20 graden en grijs. Ik heb geen zonnestraaltje kunnen spotten de laatste dagen...

Maar daar hebben we het volgende op gevonden! Ik mik de truien donderdag weer in de kast en trek de t-shirtjes en korte broeken er weer uit want vrijdagmiddag gaan we voor het weekend naar Singapore! YEAH!! Jos en Irma gaan voor een lang weekend en wij iets korter. Daar is het weer tenminste lekker stabiel, 33 graden elke dag van het jaar. Daar kan je tenminste iets mee!

(Als alles goed gaat zien we Anisah ook Ben! Kamilla heeft haar opdracht gegeven om 24 uur standby te staan voor ons, hihi.)

Helaas kan Jesse niet mee vanwege klanten en Bram en Kamilla hebben het te druk op het werk, dus... Maar we hebben ze beloofd om polshoogte te nemen op het foodcourt om te proeven of de stingray en de laksa nog steeds hetzelfde smaken, en om te kijken of het St.James Powerhouse nog steeds zo leuk is!!

Chiel is jarig!

Wat hebben we een heerlijk weekend achter de rug! Ik had al zo'n voorgevoel en het is dubbel en dwars uitgekomen. Echt super!

Gistermorgen kwam eerst Irma aan. Enig om haar weer te zien hier. We hebben geluncht met z'n allen bij een sushi-tent en enorme hoeveelheden sushi besteld. Irma was helemaal in haar nopjes! En wij trouwens ook!

Vervolgens hebben we 's avonds met z'n allen gegeten bij Elvis. En daarna zijn we voor een drankje terecht gekomen bij de Keg. Een Canadees kroegje. Lekker gehangen, echte pinda's gegeten en niet van die tandenkrakers die te klein en te hard zijn, en om middernacht konden we Chiel al feliciteren met zijn verjaardag!

Vanmorgen op de zondag dus, geheel naar de zondags-traditie zijn de mannen, en deze keer ook een vrouw, gaan hardlopen. Irma liep alle kerels er gewoon uit! Wacht effe...ik krijg een deja-vu... Volgens mij deed Annet hetzelfde met de halve marathon...

Na het rennen een bakkie bij Starbucks en toen naar huis. Chiel dacht dat we naar Spasso gingen om te brunchen, maar nee. Wonder boven wonder heb ik deze keer mijn mond kunnen houden en de verrassing niet verklapt. Wij zijn iets heel anders gaan doen!

Wij hebben de taxi gepakt naar Sai Kung en we zijn gaan BBQ-en!

Joseph (zit bij Jos op kantoor) had voor ons een plek gereserveerd en we hebben heerlijk tussen de locals gezeten en ons echt vol gegeten aan van alles.

Wat een geweldig concept is dat! Het is een soort van openlucht restaurant, wel met een dak ter bescherming van eventuele regen en felle zon maar de zijkanten zijn gewoon open. En alles is zelf bediening. Ze steken alleen de bbq's aan voor je.

In ons geval stonden er 2 barbeques, een tafel voor 10 personen, van die barbeque-prikkers, plastic bestek en borden. Er is een centraal punt waar koelkasten staan, en van die koelbakken met van alles. Allerlei soorten vlees en worst, vis, tofu, groenten, visballen, brood, stokbrood, sausjes zoals soya, mosterd en honing, frietjes, aardappelen, zoete aardappelen, bier en frisdranken. En dan mag je zoveel eten en drinken als je wilt! Als je de hele dag heen en weer wilt lopen tussen het buffet en de bbq, dan zit niemand daarmee!


Wij hadden ook nog boodschappen gedaan bij de supermarkt in Sai Kung omdat we dachten dat we alleen vlees kregen. Zoals groente, bananen, marsen, folie, marshmellows en dat soort dingen. En natuurlijk hebben we verse garnalen gekocht en van die grote tijgergarnalen en een red snapper op de vismarkt van Sai Kung. Het was zo vers zelfs dat de garnalen uit de bak sprongen en nog steeds aan het bewegen waren toen ze op een stok werden gespiest!

Maar achteraf was dat helemaal niet nodig geweest! Alles werd steeds aangevuld, dus nooit lege bakken. Echt super. Wat wij wel hadden meegenomen was witte wijn en champie met plastic wijnglazen, en verjaardagstaarten! Dat verkopen ze niet en zit dus niet bij de prijs in van 138 hkd per persoon! Kan je nagaan?! Voor nog geen 14 euro!!

Ook hebben we het kooktalent van Jesse ontdekt. Je zou het niet denken, maar deze jongen heeft een buitengewoon talent! DE Jamie Olivier in het maken van bbq-toetjes! Wij stonden verbaasd!!

Neem een stuk folie, snij een banaan met schil in de lengte net niet helemaal door, breek een mars in stukken en doe hem in de banaan, folie dichtknijpen, op de bbq voor een minuut of 10 en klaar is kees! Het klinkt ranzig maar het smaakt geweldig!

Ook Jos heeft de wenkbrauwen doen fronsen. Hij was zo bezig in zijn eigen wereldje...Hij begon zijn eigen chocolade fondue te creeren. Eerst een tobelerone in een stuk folie op het vuur, toen bleek dat het gewoon een aangebrande zwarte plak werd, werd Jos inventiever. Een doorgesneden bierblikje op een spies op het vuur met daarin de chocolade! Slim he? Maar het zal wel in de familie zitten, want Irma begon marshmellows te doorboren met smarties...

En neem Bram! De meester in het PERFECT zwart blakeren van een knakworstje die er helemaal niets aan kon doen!

Michael keek het allemaal met lede ogen aan. Kijk, hij komt uit Canada. Bbq-en zit in zijn bloed. Als hij een stuk vlees er op gooit vraagt hij ook "how do you want it? Rare or medium?" Want well-done is not-done in Canada. Dat kan niet. Dat mag niet. Dat is vlees verpesten... En nu kwam het ene stuk vlees na het andere zwart van de bbq...

Na de bbq zijn we terug gelopen naar de boulevard voor een bakje koffie. In hetzelfde tentje waar we met Jos, Rita, John en Hildegard een hele middag hebben gehangen. Het koffie apparaat kon helaas maar 1 bakkie per keer zetten maar toen het ook eenmaal op tafel stond was het ook echt een lekker bakkie!

We hebben echt een geweldige dag gehad. En wat gezellig om zo met z'n allen de verjaardag van Chiel te vieren!
Chiel zag er tegenop als een berg om zijn verjaardag te vieren omdat hij bijna "middelbaar" is. Maar toen hij thuis kwam, en hij zijn internet-radio ging aansluiten die hij van iedereen had gekregen zei hij: "Ans, wat boffen we toch... Tuurlijk mis ik de kinderen en vind ik het jammer dat ze er niet bij konden zijn, maar eigenlijk hebben we hier onze eigen Hong Kong familie. Ik vond het geweldig!"

Foetsie.

Ik heb net mijn andere blog "Follow the guide" van het web gehaald. Ik was steeds in de war met wachtwoorden, accounts, kortom een hoop gedoe en daar had ik geen zin meer in.

Maar ik ben wel bezig met een echte website! Het ziet er al strak uit maar het is nog niet helemaal af en als ik in de lucht ga, laat ik dat natuurlijk gelijk weten. Dit blog blijft trouwens wel bestaan!

Vrijdag

Bijna weer weekend, lekker.

Chiel is gisteravond weer thuis gekomen. Ik heb hem opgehaald van de ferry en het is weer een wandelingetje. Vind het altijd lekker om zo tegen de schemering door Kowloon Park te lopen. Ik heb onderweg er naar toe, tientallen copywatches geweigerd, tientallen tailor-suites afgeslagen en 2 gasten die mij opnieuw wilden vertellen hoe "lucky" ik toch ben afgesnauwd. Heerlijk!

Later hebben we samen met Jos nog een happie gedaan. Bij Heaven on Earth. De manager daar, een jong meisje met de naam Apple(!) loopt er flink zwanger bij. Ik vroeg aan haar hoe het ging en toen vertelde ze me dat op 6 april haar zoon geboren gaat worden! Alles was al gepland.
Dat blijft toch wennen hoor, hoe ze hier met de zwangerschap en bevalling omgaan.

Jos was helemaal in de wolken. Hij had eindelijk z'n nieuwe laptoppie. Zijn oude, had steeds keuren en Apple, niet de manager van Heaven on Earth maar de fabrikant, heeft hem na al die irritaties een spiksplinter nieuwe gegeven. En Irma komt zaterdag aan! Ze gaat lekker vakantie vieren hier.

Ik voel het...het gaat weer een gezellig weekend worden....Irma hier, Chiel jarig...leuk!

Tulbanden

Ik heb vandaag met verbazing en kromme tenen gekeken naar een groep Indiase mannen met tulbanden op die jou ongevraagd een hand willen geven en vervolgens je geld uit de zak willen kloppen. Dat weet ik omdat ik jaren geleden toen ik op vakantie was in Hong Kong het aan den lijve heb ondervonden.

Maar deze keer zat ik lekker op de Avenue of Stars bij de Starbucks aan een kopje koffie met (whole grain carrot!) muffin, te genieten van het zonnetje, toen deze mannen voor mijn uitzicht gingen staan. Ik kon op deze manier wel eens goed kijken hoe ze dat spelletje nu precies spelen!

Er zijn 2 mannen, 1 op de uitkijk en de ander loopt elke toerist te vervelen met zijn aanwezigheid. Hij komt op je af, wil je een hand geven, vervolgens wijst hij naar zijn voorhoofd en prikt met een vinger op je borst. Dat alleen al is hoogst irritant!

Dan komt het zwarte boekje/portefeuille tevoorschijn en schrijft hij wat op en drukt dat papiertje bij jou in je hand. Dan komt het punt dat hij je gaat vertellen wat je lievelingskleur is, hoeveel kinderen je hebt, wat een "lucky face" je hebt en nog meer van dat gebral en dan komt het grote moment!

Of je maar even geld wil afgeven! In mijn geval was dat 500 hkd!! Nou echt niet! Maar ze worden dan wel vervelend! Zelfs wat agressief! Ik had het geluk dat er veel mensen om mij heen stonden en dat ik hard begon te praten, dat ik de politie maar even ging inlichten en zo, dat deze heren afdropen. Maar ik heb al heel wat mensen gezien die geld geven omdat ze denken dat het moet. Ik vind het zulk tuig, die gasten met die tulbanden.

Ik zag nu wel dat er een security guard rond liep op de Avenue of Stars die hier niet van gediend was. Hij bleef achter die mannen aanlopen en zodra ze weer riepen naar iemand: "Oh sir you have such a lucky face!", nam hij de toerist onder zijn hoede. Geweldig! Die tulbanden baalden er wel van, maar zodra de guard weg was, stonden ze weer toeristen af te zetten.

Ik had gewoon medelijden met de mainland chinezen die eindelijk de bus uit mochten om de hoek bij Starbucks en dan gelijk in de armen vielen van die etters. Want ze worden nu ook handtastelijk! Ze trekken aan de armen van toeristen en houden ze tegen. Tuig!

Wat is er toch mis met die gasten? Je zou denken dat een gewone baan waarbij je echt moet werken, meer geld in het laatje brengt en in ieder geval meer voldoening! Bedenk me ineens dat ik zelfs meer waardering krijg voor die gasten die je een "tailor suite" willen aansmeren. Die doen tenminste nog wat!

Lekkage

Van de week zag ik dat ik champignons aan het kweken was op de muur naast de voordeur! Niet goed dus. 't Kalkwit kwam spontaan van de muur vallen. Dus ik ben maar even naar beneden gelopen om het lease-kantoor te vragen er iets aan te doen.

Na het uitgelegd te hebben aan 3 man, die geen van allen bij het lease-kantoor bleken te horen maar het verhaal wel interessant vonden, kwam eindelijk de man die er over ging om de hoek kijken. Hij liep mee naar boven. Op zijn knieën voor de kast, zag hij inderdaad dat dit niet klopte.

"I think it's the rain", zei hij. Huh?! Er is geen regen gevallen de laatste maanden, dan wat miezer omdat we met z'n allen in een dikke grijze wolk rondliepen. "I don't think so", antwoorde ik. "Dit is geen buitenmuur, maar de muur waarachter de badkamer zit van mijn buurman."
Hij stond op, keek naar mijn achterraam, keek nogmaals naar de muur, hing met z'n hoofd buiten mijn raam, keek opnieuw naar de muur..."I think you're right!", antwoordde hij enigszins verbaasd. Ja, dit vrouwtje is van origine een brunette! Don't let the blond strings of hair fool you!

In ieder geval zou hij contact opnemen met mijn buurman zodat ze poolshoogte konden nemen waar het water vandaan komt. En hij wil graag mijn muurtje opnieuw witten, maar omdat het nog steeds vochtig is, zullen we eerst de boel droog moeten zien krijgen. Heel begrijpelijk. Na 15 keer "bye bye" gezegd te hebben liep de man weer naar de lift.

Die middag heb ik nog ettelijke bezoekjes gehad van dezelfde man en 3 andere mannen. Allemaal op de knieën voor de kast, een hoop cantonees gebrabbel, en dan gingen ze weer. Ik kreeg later op de dag wel een telefoontje van het lease-kantoor. Mijn buurman komt pas zaterdag weer terug uit Thailand. Hij is op vakantie. Dus ze kunnen er niet in.

Ik zie mezelf straks nog met mijn vinger in de muur zitten...

Top Gear World Tour

Vanmorgen zijn de mannen eerst gaan hardlopen, om daarna naar Spasso te vertrekken voor de brunch, na de brunch hebben we sneakers gekocht voor Jesse's nichtjes, vervolgens zijn we op de ferry gestapt richting Wanchai, nog even koffie gedronken, en toen was het eindelijk zover...
de Top Gear dag was aangebroken!

De "world tour" van Top Gear deed Hong Kong aan. En het was enig om Jeremy Clarkson, Richard Hammond en de Stig, van dichtbij te kunnen zien. James May was er niet bij helaas. Het was meer een theater show dan een tv-uitzending zoals we Top Gear kennen. Mooie auto's, harde muziek, humor, stunts met motoren en auto's, vuurwerk... kortom het was super!

Er mochten geen foto's gemaakt worden tijdens de show, dus daarom maar even wat scans van het programma-boek.


Over de Stig hebben we nog enige discussie gehad. De mannen wilden er niet aan, verklaarden me voor gek, vergeleken het met vertellen aan de kinderen dat de paashaas gewoon een man in een pak is, maar dit artikel stond echt in de krant!

Stig Nummer Eén druk in Hong Kong

LEEUWARDEN -

Terwijl Leeuwarden in afwachting is van de komst van The Stig dook de mysterieuze coureur van het Britse televisieprogramma Top Gear donderdag op in Hong Kong.

De BBC heeft toegegeven dat er vier Stig's bestaan. De ‘echte' en nummer twee zijn in Hongkong voor tv-opnames. Nummer vier komt donderdagavond naar de Friese hoofdstad. Hij arriveert kort voor half negen in een limousine op het Zaailand in de binnenstad. Hier stapt hij over in een wedstrijd-Porsche om in ongeveer anderhalve minuut naar het WTC-Expo te scheuren...

Na de show zijn we lekker gaan eten bij de Mexicaan, koffie gedronken, en toen de taxi in naar huis. Ik ben ook helemaal kapot want vannacht heb ik maar 3 uur geslapen. Maar het was een superleuke dag!

Nog nieuws?

Nou eigenlijk niet. Geen bijzonderheden te melden. Chiel was druk met bezoek en ik heb weinig gedaan.

Chiel gaat morgen naar Vietnam voor 2 dagen en ik ga koffie drinken met een meisje die hier net is komen wonen. Ik mocht niet mee naar Ho Chi Minh...

Zondag gaan we met z'n allen naar een uitzending van Top Gear. Lijkt me erg leuk.Kunnen we van dichtbij eens zien hoe die gasten niet sporen.

Nou dat was het eigenlijk wel. Saai he?

Hysterische japanse vrouw!

Dit is echt te grappig om niet te laten zien! Dit filmpje stond vandaag op de digitale krant.
Deze mevrouw uit Japan gaat totaal door het lint op het vliegveld van Hong Kong als blijkt dat ze haar vlucht naar San Fransisco heeft gemist. Rare snijbonen die Japanners...

Koud!

Vanmorgen afschuwelijk laat m'n bed uitgekomen. Ik werd nog even wakker toen ik Chiel onder de douche hoorde stappen, zag op de wekker dat het 7.15 was, heb me omgedraaid en werd pas wakker om 10.30! En ik schaam me er niet eens voor! Hihi...

Maar goed nadat ik had ontbeten en koffie had gedronken was het toch wel tijd om dat luie lichaam eens onder de douche te zetten. Ik voelde me echt een zombie. Buiten was het wederom grijs alhoewel ik hier en daar blauwe plekken in de bewolking ontdekte. Jippie!

Ietwat overmoedig trok ik een zomerjurkje uit de klerenkast, laarzen aan gedaan, haar in de coupe gespoten, lipgloss weelderig over de lippen gestreken en toen ik in de spiegel keek dacht ik: Meid, je ziet er patent uit! Vervolgens mail gecheckt en toen ging de telefoon. Of ik zin in koffie had, vroeg Ed. Hij zat al bij Starbucks op de boulevard.

Tuurlijk heb ik zin in koffie, dus tas van de stoel gegrist, zonnebril op (misschien iets te) en daar ging Ans op weg naar de lift. Vriendelijk "Jo san" oftewel goedemorgen geroepen naar de staf achter de balie van de lobby, ik doe de deur open, sta op de stoep en ...KOUD!!!

Potver. D'as lekker dan. De wind blies in 1 rukwind mijn hele coupe door de war, mijn jurk leek wel een luchtballon en die zonnebril heb ik maar gelijk onder in de tas gemikt. Shit. Hier had ik niet opgerekend! Toch doorgelopen naar Starbucks omdat Edje al aan de koffie zat maar de rukwinden op de fly-over zaten naar mijn gevoel op sterkte "storm".

Achter de glazen pui zat Ed op het terras aan een bakkie. Brrr...koud. En die blauwe plekken in de bewolking waren verdwenen als sneeuw voor de zon! Maar Ed scheen nergens last van te hebben. In verhouding met Mallorca was het hier warm! Chiel kwam ook nog even lunchen bij Starbucks en nadat hij weer naar het werk liep, zijn Ed en ik op zoek gegaan naar een ander terras, eentje uit de wind. Op het plein bij TST-east hebben we nog wat gedronken, stukje gelopen en toen ben ik linea recta naar huis gelopen, jurk uitgegooid, en mijn oude vertrouwde jeans en dik gebreide trui aangetrokken. Ohh... eindelijk warm...zaaalig!

Een grijze dag

T'is wel weer even wennen om als je de gordijnen open doet, aan te moeten kijken tegen een grijze massa. Het is mistig en grijs. De nevel kan je doen laten denken dat het miezert. Maar in feite lopen we allemaal in een dikke grijze wolk rond!

We hebben weken lang mogen genieten van een heldere blauwe lucht met zonneschijn en een graadje of 23. Dat was heerlijk. En nu is dat wel weer omschakelen. Het vestje is weer achter uit de kast tevoorschijn gekomen.

Vandaag is het ook wat kouder. Nog steeds 20 graden maar door de wind voelt het niet aangenaam. Ook de luchtvochtigheid is gestegen. Het is weer klam. 's Ochtends is de parketvloer in huis zelfs een beetje vochtig. Ik lag vanmorgen bijna gestrekt voor de toilet! Toch maar de ramen dichtdoen vannacht en de ontvochtiger aanzetten.

De Honky's zijn van slag. Hebben ze net de airco's op kantoor, winkels en restaurants weer op standje "invriezen" gezet, wordt het weer koud buiten! Wat nu? Nou helemaal niets! Gewoon laten staan zo! De mensen nemen wel weer een sjaal en wanten mee. Niet voor het klimaat buiten maar voor het klimaat binnen!

Recycling

Als er iets is waar de Chinezen keien in zijn, dan is het recyclen van gebruikte materialen! Echt waar!

Oude vrouwtjes duwen handkarren, vol geladen met karton en oud papier naar recycle-centra's waar ze per kilo uitbetaald krijgen. De lege bierflesjes worden 's nachts al bij de barretjes en restaurants opgehaald om vervolgens onder onze flat in een enorme bak gemikt te worden om daarna hun weg te vinden naar een smeltoven, plastic tasjes die je te pas en te onpas krijgt bij een winkel of markt, zie je later als vuilniszakje weer terug, en dan niet te vergeten het ombouwen van tientallen kapotte mobiele telefoons of horloge's, tot eentje die het doet!

Ik heb ook ooit een chinees vrouwtje zien lopen in onze straat, in een trui van mij die ik had weg gegooid! Maar d'as prima. Als we iemand anders ermee kunnen helpen dan is dat mooi meegenomen.

Wij hebben na onze vakantie in Boracay, onze stoel en bankstel meegegeven aan de Ikea omdat we een nieuwe stoel en bankstel hadden gekocht. Maar ik begrijp nu dat de Ikea ook rechtstreeks naar het recycle centrum onder huis is gegaan...

Lopen we vanmiddag de stad in, zien we op de hoek van Minden Avenue een Indier zitten. De Indiase mede-burgers draaien in onze straat een soort van openlucht logistiek centrum. Soms is het druk, en soms ook niet. Dan moeten ze wachten. En dat doen ze het liefst op iets zachts. Zoals bijvoorbeeld een stoel. ONZE STOEL!!

Cow-Parade

Vandaag zijn we naar Stanley Plaza gegaan om de allereerste Cow-Parade van Hong Kong bij te wonen. Jos had voor echte VIP-plaatsen gezorgd en we zaten dus ook naast de Hong Kong beroemdheden. Al was ik over de beste VIP's gestruikeld, ik had het echt niet geweten, maar aan de pers te zien waren ze best belangrijk!

De reden waarom we daar waren, was in de allereerste plaats om Jos te zien in zijn prachtige colbert compleet met dansschoenen! Ten tweede was het leuk dat Jos en zijn bedrijf regelen dat die koeien goed worden afgeleverd, en we altijd horen hoe hij op kwaliteitscontrole moet gaan, en ten derde wij zijn altijd in voor een uitje!

Dus gewapend met een doos en tas vol koeien zijn we met z'n vijfjes in de taxi gestapt. Jos, Cynthia, Michael, Chiel en ik. Jesse lukte het niet om erbij te zijn. Hij had te veel werk liggen. Bram en Kamilla kwamen ook. Zij het "fashonably late". Voor hun geen stoelen bij de VIP's maar gewoon op een bankje achter een grote kolom!

Het was erg leuk om te zien, hoe zo'n cow-parade nou ging. Wij hebben nog een visje gegeten in Stanley en daarna zijn Chiel en ik naar het vliegveld gegaan om Ed op te halen. Hij gaat met Chiel eind van de week naar Vietnam om een fabriek te bezoeken.

En daarna hebben we met z'n allen een heus Valentijns diner gegeten in Elements. Nog een kopje koffie en toen naar huis. Althans wij en Michael en Cynthia. Chiel kon z'n ogen niet meer open houden en Cynthia liep het laatste uur al te slaap wandelen. De mannen zijn nog ergens een borrel en een cola zonder ijs gaan drinken...